Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 1028/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę J. – T. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w B. [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 13 października 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia 8 lipca 2011 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonalności postanowienia. Tym samym postanowieniem Sąd I instancji oddalił wniosek Spółki o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Jak wskazano w uzasadnieniu orzeczenia, skarga została wniesiona przedwcześnie, a zatem podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej w skrócie "p.p.s.a." Spółka wniosła bowiem o uzupełnienie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 13 października 2011 r. Jak podkreślił Sąd I instancji, w przypadku, gdy strona wnosi o uzupełnienie decyzji, termin do zaskarżenia tej decyzji biegnie od dnia doręczenia stronie decyzji o uzupełnieniu rozstrzygnięcia lub od dnia doręczenia postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji (art. 213 § 4 i § 5 Ordynacji podatkowej).
W niniejszej sprawie skarga została wniesiona przedwcześnie, bowiem termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego zaczął biec dopiero od dnia doręczenia Stronie postanowienia z dnia 9 grudnia 2011r. odmawiającego uzupełnienia postanowienia z dnia 13 października 2011r. Dodatkowo w uzasadnieniu postanowienia z dnia 10 lutego 2012 r. Sąd I instancji wskazał, iż Spółka wniosła kolejną skargę na postanowienie z dnia 13 października 2011 r. już po doręczeniu jej postanowienia z dnia 12 grudnia 2011 r. Skargę tę zarejestrowano pod sygnaturą I SA/Bd 74/12.
W zakresie natomiast odmowy przyznania prawa pomocy Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu orzeczenia, skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. W niniejszej sprawie Spółka wniosła skargę przedwcześnie. W takich okolicznościach – zdaniem Sądu I instancji – skarga ta jest skargą oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.
W zażaleniu na postanowienie w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy Spółka wniosła o jego zmianę poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. W uzasadnieniu powyższego żądania wskazano, iż Skarżąca nie podziela wykładni zastosowanej przez Sąd I instancji o niedopuszczalności skargi na akt administracyjny organu administracji publicznej II instancji. Odwołując się ogólnie do stanowiska doktryny i niejednolitego orzecznictwa sądowoadministracyjnego (bez wskazania konkretnych publikacji ani orzeczeń) Spółka zarzuciła, iż istnieje uzasadniona obawa, że została pozbawiony prawa do sądu poprzez brak merytorycznego rozpoznania jej skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 13 października 2011 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do powołanego przez Sąd I instancji art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu postanowienia z dnia 10 lutego 2012 r., w orzecznictwie i piśmiennictwie (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi..., 2004, s. 320-321) przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona (np. postanowienia NSA: z dnia 19 sierpnia 2009 r., I OZ 788/09, LEX nr 552419; z dnia 28 stycznia 2009 r., I OZ 35/09 LEX nr 551912; z dnia 4 czerwca 2008 r., II OZ 561/08, LEX nr 494352). Zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie.
W rozpatrywanej sprawie zasadnie Sąd I instancji uznał, iż skarga Strony jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. Stosownie do art. 213 § 4 i § 5 Ordynacji podatkowej w przypadku, gdy strona wnosi o uzupełnienie decyzji, termin do zaskarżenia tej decyzji biegnie od dnia doręczenia stronie decyzji o uzupełnieniu rozstrzygnięcia lub od dnia doręczenia postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji. W niniejszej sprawie, jak zasadnie wskazał Sąd I instancji, Skarżąca zaskarżyła postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 października 2011 r. przedwcześnie, co jest niedopuszczalne (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.), a w konsekwencji czyni skargę oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.
Wobec wykazania, że zaskarżone postanowienie oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym nie narusza prawa, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. – postanowił jak w sentencji.