Uzasadnienie
Postanowieniem z 21 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Go 1625/06, podjętym na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim sprostował "oczywistą omyłkę pisarską" w uzasadnieniu własnego postanowienia z 1 lutego 2007 r. skierowanego do "T." S.A. w Ż., w uzasadnieniu którego zamiast Spółki wskazał nazwiska osób niezwiązanych ze sprawą.
W zażaleniu na postanowienie Spółka wniosła o jego uchylenie w całości i o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Autor zażalenia zarzucił postanowieniu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. obrazę art. 166 w zw. z art. 156 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegającą na uznaniu, że wadliwości postanowienia z 1 lutego 2007 r. miały charakter wad nieistotnych, a w konsekwencji zastosowania trybu rektyfikacji do istotnych błędów postanowienia.
W uzasadnieniu zażalenia jego autor wskazał, że art. 156 § 1 ustawy nie przewidywał możliwości prostowania "oczywistych omyłek pisarskich". Pojęcie oczywistej omyłki nie dotyczy ani przeoczenia, jakiego sąd się dopuścił przy rozstrzygnięciu sprawy, ani niezgodności sentencji z następnie sporządzonym uzasadnieniem.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził i zważył, co następuje
Zażalenie na uwzględnienie nie zasługiwało.
Treść art. 156 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odpowiadała cytowanej prze autora zażalenia. Istotnie przepis nie wymieniał "oczywistej omyłki pisarskiej". Wymieniał natomiast "inne oczywiste pomyłki" i taka oczywista pomyłka została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim skarżonym postanowieniem sprostowana. Autor zażalenia nie wykazał, iżby postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej a - zbędne - użycie dodatkowego przymiotnika "pisarskiej" mogło wywrzeć jakikolwiek wpływ na rozstrzygnięcie w tym postanowieniu zawarte.
Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się ani niezgodności sentencji z uzasadnieniem postanowienia ani jakiegokolwiek przeoczenia, którego Wojewódzki Sąd Administracyjny miałby się dopuścić przy rozstrzyganiu sprawy.
Postanowienie z 1 lutego 2007 r. odrzucało skargę "T." S.A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Z.-G. z 19 października 2006 r. (...) w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Uzasadnienie nie budziło wątpliwości, że skargę tę Spółka złożyła 20 listopada 2006 r. i że dotyczyła ona wskazanego przedmiotu zaskarżenia skierowanego do Spółki. Również zarządzenie Przewodniczącego Wydziału odnosiło się do skarżącej, a merytoryczna część uzasadnienia korespondowała z sentencją postanowienia.
Nie było także powodu, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł sprostować oczywistej omyłki w swoim orzeczeniu powziąwszy świadomość jej popełnienia ze skargi kasacyjnej, która będzie oddzielnym przedmiotem oceny w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Ze wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.