Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 4 marca 2015 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał M. P. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w związku z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem przymusowego ściągnięcia.
Skarżący wniósł zażalenie na to zarządzenie, podnosząc, że nie może ponieść przedmiotowej opłaty bez uszczerbku koniecznego dla utrzymania siebie i swojej rodziny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się opłatę kancelaryjną. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek o uzasadnienie.
Zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192), opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia pobiera się w kwocie 100 zł.
Przedmiotem kontroli w postępowaniu zażaleniowym w niniejszym postępowaniu jest wyłącznie prawidłowość zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia opłaty. Z tego powodu w niniejszym postępowaniu zażaleniowym Sąd nie może wziąć pod uwagę sytuacji materialnej strony, która opłatę obowiązana jest uiścić. Tego rodzaju okoliczności mogą być wzięte pod uwagę w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (art. 243 p.p.s.a. i następne).
Obowiązek uiszczenia przedmiotowej opłaty wynika z bezwzględnie obowiązującego przepisu prawa i Sąd pierwszej instancji nie mógł zdecydować, by nie wzywać skarżącego do uiszczenia opłaty. Prawidłowo określił również kwotę opłaty. Strona natomiast w żaden sposób nie podważa ani zasadności pobierania wpisu, ani jego wysokości, zdawkowo podnosi jedynie okoliczności, które są brane pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. To wszystko powoduje, że zaskarżone zarządzenie należało uznać za odpowiadające prawu.
Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.