Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 lutego 2016 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 705/15, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j., Dz. U. z 2016 roku, poz. 718) dalej p.p.s.a., odrzucił skargę T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 16 stycznia 2015 roku w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. T. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwana "Spółką" lub "Skarżącą") działając przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 18 lutego 2015 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 16 stycznia 2015 r., w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2015 r. pełnomocnik Skarżącej został wezwany pismem z dnia 8 kwietnia 2015 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia.
W wezwaniu pouczono, że nieuzupełnienie wskazanych braków w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Jednocześnie na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2015 r., pismem z dnia 8 kwietnia 2015 r. wezwano Skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Sąd w postanowieniu odrzucającym skargę wskazał, że pełnomocnik Skarżącej pomimo odebrania w dniu 14 kwietnia 2015 r. skierowanej do niego korespondencji (k. 13 akt sądowych), nie udzielił odpowiedzi na zarządzenie z dnia 19 marca 2015 roku.
Natomiast przy piśmie z dnia 21 kwietnia 2015 r., podpisanym za Spółkę przez osobę, która nie wskazała swojego imienia i nazwiska nadesłano potwierdzenie dokonania wpisu od skargi w kwocie 100 zł, informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorstw oraz dokument pełnomocnictwa, na podstawie którego, zdaniem Sądu, nie sposób ustalić przez kogo został podpisany. Nie zawiera ono bowiem w treści nawet imienia i nazwiska osoby je sporządzającej, a w miejscu gdzie zwyczajowo mocodawcy składają podpis znajduje się zapis, przypominający raczej parafę lub luźno zapisane odręcznie litery.
Sąd ocenił, że w zaistniałej sytuacji, w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 19 marca 2015 r., przesłane zostało przez nieznaną z imienia i nazwiska osobę pismo zatytułowane "pełnomocnictwo", jednakże niezawierające podpisu, który pozwalałby na zidentyfikowanie osoby je wnoszącej. Sąd uznał, że powyższe pozbawia możliwości spersonalizowania osoby, a tym samym oceny prawidłowości umocowania jej do działania w imieniu skarżącej Spółki. W konsekwencji Sąd uznał, że Skarżąca w wyznaczonym przez Sąd terminie, jak również do dnia wydania objętego zażaleniem postanowienia, nie uzupełniła braku formalnego skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa, z którego wynikałoby umocowanie osoby je udzielającej do reprezentacji Spółki w dacie jego udzielenia. W rezultacie uznania przez Sąd, że braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie, zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz orzekł o odrzuceniu skargi.
Skarżąca Spółka w zażaleniu na powyższe postanowienie zaskarżyła je w całości oraz zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego bezzasadne zastosowanie i odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi w sytuacji, w której nie było ku temu podstaw, gdyż wszystkie braki formalne skargi wskazane przez Sąd, zostały uzupełnione w terminie bezpośrednio przez Skarżącą, w tym zostało nadesłane pełnomocnictwo, odpis z KRS - u Skarżącej Spółki oraz uiszczono wpis od skargi. Wskazując na powyższy zarzut, autor zażalenia wniósł o uchylenie w całości, względnie o zmianę zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy, a zatem objęte nim postanowienie należało uchylić, a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Sąd pierwszej instancji błędnie bowiem uznał, że Skarżąca Spółka nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braku skargi, wskazanego w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2015 roku, polegającego na złożeniu oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Analiza akt rozpoznawanej sprawy wskazuje bezspornie, że Skarżąca uzupełniła ten brak skargi w wyznaczonym terminie, poprzez nadesłanie do akt sprawy pisma z dnia 21 kwietnia 2015 roku (karta 14) do którego dołączone zostało pełnomocnictwo z dnia 21 kwietnia 2015 roku, upoważniające adwokata M.D. do reprezentowania Spółki T. Sp. z o.o. w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 705/15.
Nie wystąpiły zatem przesłanki do zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz odrzucenia skargi z powodu nieuzupełnienia wskazanego powyżej braku skargi w wyznaczonym terminie. Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, złożenie pod dokumentem pełnomocnictwa nieczytelnego podpisu osoby udzielającej pełnomocnictwa nie mogło oznaczać, że brak skargi nie został w omawianym zakresie uzupełniony, a jedynie rodziło wątpliwość co do osoby, która pełnomocnictwa udzieliła. W takiej sytuacji, a więc w razie powzięcia wątpliwości co do tego kto podpisał dokument pełnomocnictwa, Sąd powinien był, na co słusznie zwraca uwagę Skarżąca Spółka w uzasadnieniu zażalenia, wyjaśnić zaistniałe wątpliwości. Czynności tych Sąd powinien był dokonać niezwłocznie po dołączeniu do akt sprawy pisma z dnia 21 kwietnia 2015 roku zawierającego uzupełnienie między innymi opisywanego barku skargi, czego jednak nie uczynił.
Niezależnie od powyższego stwierdzić jednak należy, że opisywana wątpliwość została wyjaśniona przez Skarżącą pismem skierowanym do Sądu z dnia 5 kwietnia 2016 roku, w którym M.S., umocowany do reprezentacji Skarżącej Spółki, co wynika z danych rejestrowych Spółki, w dokumencie z dnia 5 kwietnia 2016 roku udzielił pełnomocnictwa adwokatowi M.D. do działania w imieniu i na rzecz Skarżącej Spółki w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 705/15 oraz potwierdził wszelkie dotychczas dokonane czynności przez tego pełnomocnika w tej sprawie, co poświadczył czytelnym podpisem. Zaznaczyć też należy, że Sąd po dołączeniu do akt sprawy pisma z dnia 21 kwietnia 2015 roku oraz dokumentu pełnomocnictwa z dnia 21 kwietnia 2015 roku (karta 14 i 15), które w zaskarżonym postanowieniu niesłusznie uznano za niewywołujące skutków prawnych, prowadził postępowanie kierując korespondencję sądową do pełnomocnika wymienionego w treści pełnomocnictwa z dnia 21 kwietnia 2015 roku.
Z uwagi na powyższe, nie można wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji uznać, że Skarżąca nie nadesłała dokumentu pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym i tym samym nie uzupełniła braku skargi wskazanego w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 marca 2015 roku. Nie istniały więc podstawy do odrzucenia skargi, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przepis ten został niewłaściwie zastosowany przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę, powinien, w razie stwierdzenia braku innych przeszkód, podjąć czynności w celu rozpoznania skargi. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. art. 197 § 2 i § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Odnosząc się z kolei do przedstawionego w zażaleniu wniosku o zwrot kosztów postępowania należy wskazać, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym w szczególności art. 209, nie zawiera regulacji uprawniającej do zwrotu kosztów postępowania w przypadku uwzględnienia zażalenia. Z tej przyczyny, Naczelny Sąd Administracyjny, mimo wniosku pełnomocnika Skarżącej, nie zasądził zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.