Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 19 marca 2018 r., III SA/Wa 4155/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Z.O. (zwanej dalej skarżącą) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał w uzasadnieniu, że we wniosku skarżąca podała, iż po potrąceniu zostaje jej kwota 1100 zł w związku z czym skarżąca ma problem z zaspokojeniem potrzeb życiowych. Poza tym skarżąca boi się, że w razie wszczęcia egzekucji zostanie zlicytowana nieruchomość, w której mieszka. Skarżąca do wniosku nie załączyła dokumentów na potwierdzenie okoliczności, o których wspomniała. Przedstawiła natomiast dokumenty obrazujące jej sytuację finansową wraz z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy.
2. Sąd I instancji zaznaczył, że uwzględnił całą dokumentację finansową znajdującą się w aktach w związku z niedołączeniem dokumentów do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd wskazał że z dokumentów w aktach wynika, iż skarżąca na lekarstwa przeznacza kwotę 200 zł. Z zestawienia finansowego skarżącej i jej syna wynika, że ich miesięczny dochód wynosi 1854 zł, a wydatki – 1800 zł. Porównując te dwie wartości sąd I instancji doszedł do wniosku, że skarżąca obecnie ma nadwyżki finansowe. Sąd podkreślił również, że egzekucja wobec nieruchomości nie została wszczęta, zatem nie można mówić, że zagrożone jest mieszkanie skarżącej.
Końcowo sąd wskazał, że nie neguje problemów zdrowotnych skarżącej, kolejnych operacji, ale nie ma dokumentów, które pozwalają na przyjęcie, że koszty zakupu leków zwiększają się.
3. W zażaleniu na powyższe skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, przyznanego w ramach prawa pomocy podniosła, że egzekucja prowadzona z jej emerytury ogranicza środki, jakimi co miesiąc dysponuje do kwoty 1100 zł co już powoduje problemy z zaspokojeniem podstawowych potrzeb. Podniesiono również, że w razie pogorszenia się zdrowia strony, która przeszła kilka operacji, nie będzie miała ona środków na wykupienie dodatkowych leków.
Skarżąca wskazała także, że organ dysponuje tytułem wykonawczym, prowadzi egzekucję ze świadczeń emerytalnych, a wobec nieposiadania innego majątku przez skarżącą, zachodzi realne niebezpieczeństwo niezwłocznego wszczęcia egzekucji także z nieruchomości. To z kolei spowoduje powstanie szkody, której skutki będą trudne do odwrócenia.
Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
4. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko sądu I instancji. Należy wskazać, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy, tj. po analizie dokumentów, które ma przed sobą. Obecnie w aktach nie ma dokumentów, które pozwalają na przyjęcie innego rozstrzygnięcia niż powziął Wojewódzki Sad Administracyjny.
Po pierwsze – z zestawienia przychodów i wydatków wynika, że obecnie strona ma środki na zaspokojenie podstawowych potrzeb. W aktach znajduje się zestawienie (str.
41) przychodów dwóch osób – skarżącej i jej syna. Skoro zestawienie obejmuje obie osoby to znaczy że prowadzą one wspólne gospodarstwo. Przychód gospodarstwa domowego wynosi 1854 zł, koszty – 1800 zł. Z powyższego wynika, że skarżąca ma zaspokojone podstawowe potrzeby bowiem jest nadwyżka przychodów nad kosztami.
Strona sama wskazała, ile wydaje na leki (ok. 200 zł miesięcznie). Nie ma w aktach dokumentacji medycznej. Sąd nie może założyć, że na pewno skarżąca będzie płaciła więcej za leki ponieważ jej stan zdrowia się pogorszy. Sąd opiera się na aktach, a nie czyni założeń na przyszłość w zakresie medycyny. Jeżeli sytuacja strony się zmieni i będzie zmuszona wydać więcej na leki, albo zostaną stronie przepisane leki, których ze względów finansowych nie wykupi – powinna wówczas stosowną dokumentację przedstawić wraz z nowym wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Obecnie strona nie dostarczyła dokumentów, które pozwoliłyby na wstrzymanie wykonania decyzji, co sąd I instancji trafnie uzasadnił w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.
5. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) orzekł, jak w sentencji postanowienia.