Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 2 kwietnia 2013 r. Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał P. S. (dalej: "skarżący") do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na postanowienie P. P. S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia 22 stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych w kwocie 100 zł. Jako podstawę prawną wezwania wskazano art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a." w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.), powoływanego dalej jako "rozporządzenie".
Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł zażalenie, w uzasadnieniu którego wskazał, że żyje z niskiej emerytury i nie stać go na adwokata. Podatnik wniósł o zwolnienie z wpisu sądowego w kwocie 100 zł oraz o przydział bezpłatnego adwokata z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżonego zarządzenia jest wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Zgodnie z dyspozycją art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Należną opłatą w rozumieniu omawianego przepisu jest opłata uiszczona w wysokości wynikającej z unormowań rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Obowiązek uiszczenia wpisu ciąży na osobie wnoszącej pismo podlegające opłacie (art.214 § 1 p.p.s.a.). Pismem podlegającym opłacie jest m.in. skarga (art.230 i art. 231 p.p.s.a.)
Przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest postanowienie P. P. S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia 22 stycznia 2013 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym obowiązuje wpis stały w wysokości 100 zł. Zaskarżone zarządzenie zatem odpowiada prawu – strona jako wnosząca skargę została wezwana do uiszczenia wpisu w prawidłowej wysokości.
Trudna sytuacja majątkowa strony, przywołana w uzasadnieniu zażalenia, nie ma żadnego znaczenia przy ustalaniu wysokości wpisu sądowego i powstaniu obowiązku jego uiszczenia. Dlatego też argumenty podniesione przez skarżącego w zażaleniu, a odnoszące się do jego trudnej sytuacji majątkowej, nie mogą w żadnym wypadku spowodować uchylenia zaskarżonego zarządzenia. Podniesione przez stronę okoliczności wskazujące na brak środków do pokrycia ustalonego wpisu sądowego mogą jednak stać się przedmiotem badania sądu, o ile strona złoży wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym polegającym na zwolnieniu jej z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego oraz ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Postępowanie o przyznanie prawa pomocy wszczyna się na wniosek strony, który - zgodnie z dyspozycją art. 252 § 2 p.p.s.a. – należy złożyć na urzędowym formularzu. Wzór formularza przeznaczonego dla osób fizycznych, oznaczonego symbolem "PPF", określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245).
Strona może formularz taki otrzymać w wojewódzkim sądzie administracyjnym. Dopiero postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy stronie może doprowadzić do zwolnienia jej z ponoszenia opłat sądowych oraz przyznania pełnomocnika z urzędu. W postępowaniu tym strona, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., powinna wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Mając na względzie powyższe na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie należało oddalić.