Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2016r. wezwano pełnomocnika skarżącej M.K. do uiszczenia wpisu sądowego do skargi z dnia 9 grudnia 2015r. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 19 listopada 2015r. w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis zarządzenia został doręczony w dniu 1 lutego 2016r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 8 lutego 2016r. Wpis został uiszczony w dniu 26 lutego 2016r.
Postanowieniem z dnia 2 marca 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.),uiszczenie wpisu po upływie terminu jest bezskuteczne.
Powyższe rozstrzygnięcie Skarżąca zaskarżyła zażaleniem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. 199 P.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z kolei zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (por. art. 220 § 3 P.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie Skarżąca, mimo doręczonego skutecznie wezwania, nie uiściła w ustawowym terminie wpisu od skargi. W tym stanie rzeczy sąd administracyjny pierwszej instancji zobowiązany był – stosownie do jednoznacznej dyspozycji art. 220 § 3 P.p.s.a. – skargę odrzucić. W konsekwencji postanowienie wydane przez WSA w Rzeszowie na podstawie wskazanego powyżej przepisu ocenić należało - w realiach rozpoznawanej sprawy - jako zgodne z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.