Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 29 sierpnia 2012 r., wydanym w sprawie ze skargi H.Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 listopada 2010 r. w przedmiocie zawiadomienia o niewłaściwości organu do załatwienia sprawy, skarżąca została wezwana do sprecyzowania charakteru pisma z dnia 1 sierpnia 2012 r., tj. określenia czy stanowi ono zażalenie na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 13 lipca 2012 r., pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca podała, że pismo "stanowi zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 23 czerwca 2010 r., nr [...], który wydał zaskarżone postanowienie".
Zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2013 r. sędzia WSA w Krakowie pozostawił pismo z dnia 1 sierpnia 2012 r. bez rozpoznania, wskazując, że pismo to nie odnosiło się do postanowienia sądu, a zawierało wyłącznie zarzuty pod adresem organu administracji.
Skarżąca zaskarżyła powyższe zarządzenie zażaleniem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), każde pismo strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;
- 2) oznaczenie rodzaju pisma;
- 3) osnowę wniosku lub oświadczenia;
- 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;
- 5) wymienienie załączników. Zachowanie wymienionych powyżej wymogów formalnych pisma w postępowaniu sądowoadminstracyjnym stanowi warunek nadania pismu dalszego biegu. Jak stanowi art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 49 § 2 P.p.s.a., jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania.
Sytuacja opisana w ostatnim z cytowanych powyżej przepisów zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca we wniesionym piśmie z dnia 1 sierpnia 2012 r. zawarła zarzuty odnoszące się do działań organu administracji, który to podmiot, co wymaga podkreślenia, nie jest gospodarzem postępowania sądowoadministacyjnego i nie wydaje w tym postępowaniu władczych rozstrzygnięć. Prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego, którego celem jest kontrola działań organów administracji leży w gestii sądu administracyjnego i to wyłącznie orzeczenia sądu (przewodniczącego) mogą być przedmiotem zaskarżenia w ramach tego postępowania. Zażalenie jako środek zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczyć może, w myśl art. 194 § 1 P.p.s.a. postanowień wydanych przez wojewódzki sąd administracyjny (ewentualnie – przewodniczącego), nie może zaś być skierowane przeciwko aktom wydanym przez organ administracji w toku postępowania kontrolowanego przez sąd.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła zażalenie, z którego osnowy wyraźnie wynikało, że przedmiotem zaskarżenia jest rozstrzygnięcie organu, stąd zasadnie została wezwana, w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. do sprecyzowania treści pisma. W odpowiedzi na to wezwanie strona raz jeszcze oświadczyła, że zażalenie dotyczy postanowienia wydanego przez organ administracji. W tym stanie rzeczy przewodniczący zasadnie stwierdził, że braki formalne pisma nie zostały usunięte, zawierało ono bowiem żądanie niemożliwe do zrealizowania na gruncie procedury sądowoadministracyjnej. W konsekwencji treść art. 49 § 2 P.p.s.a. obligowała przewodniczącego do pozostawienia pisma bez rozpoznania, co też w kontrolowanej sprawie, zgodnie z prawem, uczyniono.
Z przedstawionych powyżej przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.