Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 16 lipca 2018 r., sygn. akt II FZ 358/18

Uzasadnienie

1. Zaskarżonym postanowieniem z 13 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 3465/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 8 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. i zwrócił uiszczoną część wpisu od skargi.

2. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że Skarżący wnosząc skargę uiścił wpis w wysokości 100 zł. Wobec tego, że w przedmiotowej sprawie wpis od skargi na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) wynosi 200 zł, Skarżący został wezwany do uzupełnienia wpisu sądowego o kwotę 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego pisma pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie została wysłana na adres pełnomocnika Skarżącego i odebrana 6 grudnia 2017 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy. Skarżący nie uzupełnił wpisu od skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił więc skargę zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), bowiem pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.

3. W zażaleniu na to postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a. przez nieprecyzyjne sformułowanie wezwania oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi poprzez błędne uznanie, że skarga nie została uzupełniona w terminie. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi w innej sprawie Skarżącego w WSA w Białymstoku na okoliczność prawidłowego sporządzenia takiego wezwania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

1. 4. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
2. 4.1. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W świetle art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Skoro mimo wezwania Skarżący nie uiścił wpisu w prawidłowej wysokości, a jednocześnie nie był zwolniony z kosztów sądowych, to nie ma żadnych podstaw, aby zakwestionować prawidłowość zastosowania przez WSA w zaskarżonym postanowieniu art. 220 § 3 p.p.s.a. W zażaleniu nie postawiono zresztą zarzutu naruszenia tego przepisu.

4.2. Co do zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi wskazać należy, że zarzut ten jest niezasadny, bowiem WSA w ogóle przepisu tego nie stosował. Podstawą odrzucenia skargi był bowiem art. 220 § 3 p.p.s.a.

4.3. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a., wskazać należy, że również ten zarzut jest niezasadny, bowiem przepis ten nie był stosowany przez WSA. Podstawą wezwania o uzupełnienie wpisu był bowiem art. 220 § 1 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r., zgodnie z którym wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł.

4.4. Skarżący korzystając z profesjonalnego pełnomocnika miał prawo oczekiwać nie tylko należytej, ale szczególnej staranności w prowadzeniu jego spraw, a także znajomości przepisów, które były zresztą wprost wskazane w zarządzeniu, a następnie w postanowieniu WSA.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego "zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia wpisu" (vide k. 14 akt sądowych) nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Dwukrotnie wskazano w nim, że chodzi o "uzupełnienie wpisu" z podaniem jego podstawy prawnej (która – jak wyżej cytowano – stanowi o wysokości wpisu 200 zł) oraz kwoty brakującej, którą należy uiścić tytułem uzupełnienia (100 zł). W zarządzeniu wskazano termin oraz rygor wezwania. Ponadto w piśmie przewodnim skierowanym do pełnomocnika Skarżącego (vide k. 15 akt sądowych) również wskazano, że chodzi o uzupełnienie wpisu. Z porównania wpisu, o jakim mowa w § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. (200 zł) i kwoty, którą uiszczono wnosząc skargę (100 zł) wynika, że kwota 100 zł, o której uiszczenie wezwano stanowi brakującą jego część. Ponowne przesłanie dowodu uiszczenia "pierwszej" części wpisu, jak uczynił to pełnomocnik Skarżącego, nie jest uzupełnieniem wpisu.

1. 4.5. Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. nie znajduje żadnych podstaw do przeprowadzenia dowodu z nieuwierzytelnionej kopii zarządzenia WSA w Białymstoku "na okoliczność prawidłowego sporządzenia takiego wezwania", bowiem okoliczność prawidłowego sporządzenia tamtego wezwania nie jest w niniejszej sprawie kwestionowana, nie stanowi zresztą przedmiotu tej sprawy.
2. 5. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.