Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 26 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 3309/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 8 sierpnia 2017 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Sąd administracyjny pierwszej instancji wskazał, że skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Zarządzenie doręczono skutecznie w trybie zastępczym, a termin do opłacenia skargi upłynął 30 listopada 2017 r. Ponieważ we wskazanym terminie brak fiskalny skargi nie został uzupełniony, sąd postanowił skargę odrzucić w myśl art. 220 § 3 oraz art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie zażaleniem, wskazując, że nie została ona wezwana prawidłowo do zapłaty wpisu sądowego, bowiem wezwanie sądowe zostało wysłane na nieaktualny adres. Zdaniem skarżącej, zmiana adresu była okolicznością znaną WSA z urzędu, "gdyż skarżąca podawała aktualny adres w korespondencji kierowanej do sądu".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. Art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Z kolei zgodnie z treścią art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
W rozpoznawanej sprawie zaistniały okoliczności procesowe wskazane w hipotezie ostatniego z cytowanych powyżej przepisów. Pomimo skutecznego wezwania skarżącej do uiszczenia brakującej opłaty, strona nie uzupełniła w terminie braku fiskalnego skargi. Skuteczność dokonanego doręczenia w trybie zastępczym nie może budzić wątpliwości, bowiem w aktach sądowych sprawy o sygn. akt III SA/Wa 3309/17 nie ma dokumentu, w którym skarżąca informowałaby sąd o zmianie adresu. Jak stanowi art. 70 § 1 p.p.s.a., strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. W razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany. O powyższym obowiązku i skutkach jego niedopełnienia sąd powinien pouczyć stronę przy pierwszym doręczeniu (§ 2). W złożonym zażaleniu skarżąca nie przedstawiła jakiegokolwiek dowodu (ani nie wykazała w jakikolwiek sposób choćby prawdopodobieństwa), że nowy adres skarżącej był sądowi znany.
W tych okolicznościach nie ma podstaw do przyjęcia, że dokonane przez sąd doręczenie w trybie zastępczym nie odniosło skutku prawnego. Brak zastosowania się przez stronę do wezwania wydanego w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a. obligował sąd — zgodnie z jednoznaczną dyspozycją art. 220 § 3 p.p.s.a. — do odrzucenia skargi.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a wniesione zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.