Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2668/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił S. z siedzibą w G. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że w skardze Skarżąca zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od opłaty sądowej w całości oraz dołączyła formularz PPPr.
Sąd podał, że z nadesłanych dokumentów źródłowych w tym z bilansu sporządzonego na dzień 31 grudnia 2013 r., Skarżąca posiadała aktywa trwałe w wysokości 1.079.737,88 zł oraz aktywa obrotowe w wysokości 1.989.079,98 zł, w tym należności krótkoterminowe w kwocie 573.475,92 zł oraz środki pieniężne w kasie i na rachunkach w wysokości 568.035 zł. Z przedstawionego rachunku zysków i strat wynika natomiast, że na dzień 31 grudnia 2013 r. przychody ze sprzedaży Spółki wyniosły 2.508.737,44 zł. Z przedstawionych wyciągów z rachunków bankowych wynika natomiast, że Skarżąca posiada na rachunkach bankowych kwoty: 197.295,57 zł oraz 338.867,75 zł. Ponadto z deklaracji VAT-7 za miesiące od kwietnia do września 2014 r. wynika, że Skarżąca aktywnie prowadzi działalność gospodarczą, która przynosi przychody, przykładowo we wrześniu 2014 r. Skarżąca dokonała dostawy towarów na kwotę 267.564 zł oraz nabyła towary za kwotę 111.997 zł. Ponadto analiza wyciągów z rachunków bankowych wskazuje, również na aktywne prowadzenie działalności gospodarczej. Zauważyć również należy, że Skarżąca posiada lokaty bankowe przykładowo w dniu 27 października 2014 r. Skarżąca otworzyła lokatę bankową na 50.000 zł.
W ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała, że nie posiada środków na uiszczenie wpisu należnego od skargi w świetle art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").
W zażaleniu Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyznanie skarżącej pomocy prawnej w postaci zwolnienia od opłaty sądowej w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie Skarżąca ubiega się o przyznanie jej prawa pomocy na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Zatem prawo pomocy jako wyjątek, stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
Za słuszne uznać należy stanowisko Sądu pierwszej instancji co do tego, że Skarżąca nie wykazała, iż spełnia przesłanki uzasadniające przyznania jej prawa pomocy. Trzeba bowiem przyznać rację Sądowi pierwszej instancji, że koszty wynikające z innych postępowań Skarżącej nie korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia przed należnościami z tytułu wpisu od skargi, co oznacza, że obowiązek spłaty innych zobowiązań, nie wyklucza partycypowania Spółki w kosztach postępowania. Skarżąca posiada wysokie kwoty na rachunkach bankowych, środki trwałe, lokatę bankową. Skarżąca jest w stanie zatem regulować bieżące zobowiązania, a odmowa przyznania jej prawa pomocy nie stanowi pozbawienia jej prawa do sądu.
Z tych też względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.