Uzasadnienie
W dniu 17 maja 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wpłynęło zażalenie A. R. na postanowienie tegoż Sądu w przedmiocie kosztów postępowania zawarte w wyroku z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 120/10. Pismem z dnia 30 czerwca 2010 r. zażalenie cofnięto i wystąpiono o zwrot uiszczonej opłaty od zażalenia w kwocie 100 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie należało umorzyć oraz zwrócić stronie uiszczony wpis.
Jak stanowi art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. - stosowany odpowiednio na mocy art. 193 i art. 197 § 2 P.p.s.a. do zażaleń – skarżący może cofnąć skargę, przy czym cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Odpowiednie zastosowanie tegoż przepisu oznacza, że nie będzie tu miało zastosowanie zdanie trzecie. Wynikająca z art. 183 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia bowiem, że każde cofnięcie zażalenia jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej. To powoduje, że wniosek strony należało uwzględnić i w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 P.p.s.a. umorzyć postępowanie zażaleniowe.
W oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postanowiono zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od zażalenia w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych) z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.