Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku sygn. akt I SA/Gd 996/11 odrzucił zażalenie M.B. w sprawie z jego skargi na czynność Wójta Gminy U. z dnia 27 czerwca 2011 r. w przedmiocie wystawienia upomnienia dotyczącego nieuregulowanej raty z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r.
Z akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 7 grudnia 2011 r. odrzucił skargę kasacyjną skarżącego od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 października 2011 r. W uzasadnieniu Sąd przedstawił, że M.B. działając przez opiekuna prawnego J. R., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku samodzielnie sporządzoną skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 października 2011 r. odrzucającego skargę na czynność Wójta Gminy U.. Sąd wskazując na treść art. 175 § 1 i § 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: P.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną.
J. R. – opiekun prawny M.B. złożył osobiście sporządzone zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 grudnia 2011 r.
Sąd pierwszej instancji z uwagi na treść art. 194 § 4 i art. 175 § 2 i § 3 P.p.s.a. odrzucił powyższe zażalenie.
Opiekun prawny skarżącego wniósł zażalenie, wskazując że postanowienie Sądu z dnia13 stycznia 2012 r. jest dla jego podopiecznego krzywdzące.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest oczywiście bezzasadne.
Art. 194 § 4 P.p.s.a. w sposób jednoznaczny określa, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podkreślając jednocześnie, iż odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 P.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego. Opiekun prawny skarżącego, pomimo prawidłowego pouczenia udzielonego przez Sąd pierwszej instancji, sporządził osobiście zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odrzucające skargę kasacyjną, również sporządzoną osobiście przez opiekuna prawnego. Z akt sprawy nie wynika, aby był on adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 P.p.s.a. Z kserokopii dyplomu Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w P. wynika jedynie, że J. R. odbył studia wyższe zawodowe na Wydziale Prawa i Administracji w zakresie administracji. Zasadnym zatem było stanowisko Sądu pierwszej instancji, który uznał, iż zażalenie skarżącego było niedopuszczalne, co oznacza, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.