Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 789/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek I. sp. z o.o. z siedzibą w G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, w sprawie ze skargi spółki na postanowienie Ministra Finansów z dnia 8 stycznia 2015 r., w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.
Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia spółka pismem z dnia 12 stycznia 2016 r. wniosła o przyznanie jej prawa pomocy.
Zarządzeniem referendarza sądowego spółka została wezwana pismem z dnia 9 lutego 2016 r. do nadesłania wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPPr), w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W załączeniu przesłano obowiązujący urzędowy formularz wniosku PPPr.
Zarządzeniem z dnia 29 lutego 2016 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek spółki o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, z uwagi na złożenie go na nieaktualnym już wzorze.
Skarżąca sprzeciwem z dnia 14 marca 2016 r. wniosła o uchylenie powyższego zarządzenia oraz zwolnienie jej z kosztów sądowych.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podniósł, że niezłożenie w wyznaczonym terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym formularzu musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego w art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej P.p.s.a.) rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
W zażaleniu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zwolnienie jej z kosztów sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Stosownie do art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). Wzór urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy dla osoby fizycznej (PPF), jak i prawnej (PPPr), sposób jego udostępnienia oraz rodzaje dokumentów, które należy dołączyć do wniosku określa obecnie, wydane na podstawie art. 256 pkt 1-2 P.p.s.a. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257), które zastąpiło poprzednio obowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Z powołanych wyżej przepisów wynika, że sąd administracyjny rozpoznaje jedynie wnioski o przyznanie prawa pomocy złożone na stosownym druku.
W niniejszej sprawie spółka, wobec złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, została wezwana do wypełnienia i nadesłania go na urzędowym formularzu. Wezwanie to wraz z pouczeniem o rygorze pozostawienia wniosku bez rozpoznania, zostało skutecznie doręczone spółce w dniu 15 lutego 2016 r. (k. 125 akt sądowych). W odpowiedzi spółka złożyła wniosek z dnia 22 lutego 2016 r. o prawo pomocy, sporządzony na formularzu PPPr – według wzoru ustalonego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W sytuacji, gdy spółka uchybiła wezwaniu Sądu zasadnie pozostawiono jej wniosek bez rozpoznania.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.