Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w sprawie ze skargi S. Y. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia 22 stycznia 2016 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki.
W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, złożonego wraz ze skargą, skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji przyniosłoby jej niepowetowaną szkodę. Podjęcie działań egzekucyjnych skutkowałoby ewentualną sprzedażą majątku skarżącej, co nastąpiłoby za ceny poniżej wartości rynkowej majątku. Nawet późniejsza zmiana zaskarżonej decyzji nie odwróciłaby skutków jakie nastąpią w wyniku egzekucji kwot z niej wynikających.
Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wskazał, że strona składająca wniosek winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie decyzji, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie strona nie przedstawiła takiej argumentacji.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania skarżonej decyzji w całości, pomimo iż istnieją okoliczności z których wynika, iż wniosek taki jest zasadny, natomiast wykonanie skarżonej decyzji może wyrządzić skarżącej znaczna szkodę. Skarżąca wniosła o uchylenie przedmiotowego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu zażalenia powtórzono, że skarżącej grozi niepowetowana szkoda w razie wykonania decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Analiza uzasadnienia wniosku doprowadziła Sąd pierwszej instancji do słusznej konstatacji, że wniosek ten nie został prawidłowo uzasadniony, tj. przede wszystkim nie wskazano w nim w sposób pełny i wyczerpujący okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie środka ochrony tymczasowej.
Obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (post. NSA z dnia 8 listopada 2006 r., II FZ 666/06). Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a.. Podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku.
Odnosząc powyższe rozważania na stan rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania orzeczenia. To w interesie skarżącej leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jej interesie jest poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami; Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje. Tymczasem w złożonym przez siebie wniosku, dołączonym do skargi, skarżąca nie wskazała ani nie udokumentowała w dostateczny sposób okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia po jej stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Dlatego należy uznać, że Sąd I instancji trafnie uznał, że należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ogólnikowe wskazania zawarte w przedmiotowym wniosku same w sobie nie mogły stanowić podstawy do jego uwzględnienia.
Zatem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie ocenił Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w rozpatrywanym przypadku przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie zostały spełnione.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.