Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 2 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1540/11 Sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego P. K. o przyznanie prawa pomocy.
Z akt sprawy wynikało, że w skardze skierowanej do sądu administracyjnego P. K. domagał się zwolnienia od kosztów sądowych. Pismem z dnia 27 stycznia 2012 r. zobowiązano skarżącego do uzupełnienia braku jego wniosku poprzez wypełnienie, podpisanie i przesłanie do Sądu, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przesłanego urzędowego formularza PPF, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wobec braku odpowiedzi ze strony skarżącego, pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, stosownie do art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie P. K. wniósł o uchylenie przedmiotowego zarządzenia stwierdzając, że się z nim nie zgadza.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 252 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Zgodnie zaś z art. 257 cytowanego Prawa, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Powołany przepis określa jednoznacznie sankcję za niedopełnienie przewidzianych prawem wymogów wniosku o przyznanie prawa pomocy, w tym niezłożenia odpowiedniego urzędowego formularza, którego wzór został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenie wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245).
Nie może zatem ulegać wątpliwości, że w sytuacji, gdy – mimo wezwania - strona będąca osobą fizyczną nie przekazuje Sądowi wypełnionego i podpisanego formularza PPF, złożony przez nią wniosek o przyznanie prawa pomocy zostanie pozostawiony bez rozpoznania.
Mając powyższe na względzie uznać należało, że kwestionowane przez skarżącego rozstrzygnięcie odpowiadało przepisom prawa, tym bardziej, że skarżący był informowany o skutkach niewykonania wezwania (por. treść pisma z dnia 27 stycznia 2012 r. – k. 27 akt sądowych).
W świetle powyższego brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego zarządzenia.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.