Uzasadnienie
1. Zarządzeniem z 23 czerwca 2010 r., I SA/Lu 86/10, przewodniczący wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wezwał M. R. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500,00 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 8 grudnia 2009 r. w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych wraz z odsetkami, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Jako podstawę prawną wskazano art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) oraz § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej rozporządzenie).
2. W zażaleniu skarżący wskazał, iż w trzech sprawach toczących się przed WSA został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych, tymczasem w przedmiotowej sprawie, pomimo takiej samej sytuacji finansowej i złożenia identycznych dokumentów, sąd wezwał go do uiszczenia wpisu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący w swoim zażaleniu nie przedstawił żadnych argumentów kwestionujących prawidłowość ustalonego wpisu od skargi. Powoływanie się przez skarżącego na okoliczność, iż w trzech innych sprawach toczących się przed WSA przyznano mu prawo pomocy w takiej samej sytuacji finansowej pozostaje bowiem bez wpływu na ocenę zasadności ustalenia wpisu w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do żądań skarżącego zawartych w złożonym zażaleniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a).
Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przewodniczący miał zatem obowiązek wezwać skarżącego aby uiścił należny wpis w ciągu siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a.). W orzecznictwie podkreśla się, że wpis stosunkowy powinien zostać pobrany od skargi na akt, który w sposób bezpośredni wiąże się z należnością pieniężną. Bezpośredni związek między należnością pieniężną a obejmującym ją aktem zachodzi wtedy, gdy w danym akcie organ konkretyzuje (z reguły określa wysokość) tę należność (por. postanowienie NSA z 23 września 2008 r., I FZ 239/08, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest odmowa rozłożenia na raty 25% zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych wraz z odsetkami. Wskazać zatem należy, że w tego typu decyzjach organy podatkowe nie zajmują się ustalaniem lub określaniem zobowiązania podatkowego, a jedynie oceniają ustawowe przesłanki uzasadniające przyznanie lub odmowę przyznania ulg w spłacie ustalonych już zaległości podatkowych. Skoro zatem w niniejszej sprawie spór pomiędzy podatnikiem a organami podatkowymi nie dotyczy należności pieniężnych to należny w niniejszej sprawie będzie wpis stały. W tej sytuacji należy wskazać, że w sprawach skarg z zakresu zobowiązań podatkowych, nieobjętych wpisem stosunkowym, wpisem właściwym jest wpis stały - określony przepisem § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, tj. 500,00 zł.
Strony postępowania sądowoadministracyjnego ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.), przy czym do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie (art. 214 § 1 p.p.s.a.). Do takich pism należy skarga jako pismo wszczynające postępowanie przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji (art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a.), co stanowi podstawę pobrania wpisu.
W świetle przedstawionych uwag zaskarżone zarządzenie należało uznać za odpowiadające prawu. Określało ono prawidłowo kwotę należnego wpisu od skargi, precyzowało podstawę prawną żądania, zakreślało termin do uiszczenia opłaty sądowej i wskazywało rygor niezastosowania się przez stronę do wezwania. Brak było zatem jakichkolwiek podstaw do uchylenia kwestionowanego w zażaleniu zarządzenia.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.