Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 719/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę P. S.A. w W. – Oddział [...] w G. (zwanej dalej: Spółką) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 25 września 2012 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r.
W dniu 14 lutego 2013 r. do Sądu pierwszej instancji wpłynęło zażalenie Spółki, w którym jako przedmiot zaskarżenia wskazano "postanowienie z dnia 25 stycznia 2013 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej".
Na mocy zarządzenia z dnia 15 lutego 2013 r. wezwano pełnomocnika strony do wyjaśnienia rozbieżności co do wniesionego środka zaskarżenia oraz przedmiotu zaskarżonego postanowienia wyjaśniając, że na postanowienie z dnia 25 stycznia 2013 r. odrzucające skargę (a nie skargę kasacyjną) służy skarga kasacyjna a nie zażalenie.
W odpowiedzi pełnomocnik Spółki poinformował, że w związku z tym, że w przedmiotowej sprawie właściwym środkiem zaskarżenia jest skarga kasacyjna, która zostanie wniesiona w ustawowym terminie, strona cofa złożone zażalenie wnosząc jednocześnie o zwrot uiszczonego z tego tytułu wpisu w wysokości 100 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na gruncie niniejszej sprawy nie może ulegać wątpliwości, że właściwym środkiem zaskarżenia postanowienia z dnia 25 stycznia 2013 r. była skarga kasacyjna. Zgodnie bowiem z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia kończącego postępowanie w sprawie – a więc m.in. postanowienia odrzucającego skargę - przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W konsekwencji złożone przez Spółkę zażalenie z dnia 9 lutego 2013 r. należało uznać za niedopuszczalny środek zaskarżenia podlegający odrzuceniu stosownie do art. 180 w związku z art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a.
W nawiązaniu do treści pisma pełnomocnika strony z dnia 1 marca 2013 r. wyjaśnienia wymaga, że oświadczenie o cofnięciu przedmiotowego zażalenia nie mogło prowadzić do umorzenia postępowania na podstawie art. art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a. z uwagi na wykazaną powyżej niedopuszczalność wniesionego środka zaskarżenia. Nie można bowiem skutecznie cofnąć zażalenia, w sytuacji, gdy samo jego wniesienie było niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 180 w związku z art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O zwrocie kwoty 100 zł uiszczonej tytułem wpisu od zażalenia orzeczono w punkcie 2 sentencji postanowienia w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.