Uzasadnienie
W dniu 4 stycznia 2012 roku K. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 30 listopada 2011 roku w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w kwocie 274.100 zł. W skardze zawarty był wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek podatniczka wskazała, że podjęcie czynności egzekucyjnych, przy tak znaczącej wartości zobowiązania podatkowego, wobec obecnych bardzo niskich dochodów, z pewnością doprowadzić może do powstania trudnych do odwrócenia skutków szczególnie w zakresie jej zdrowia. Skarżąca wskazała, że aktualnie nie prowadzi działalności a wykonanie zaskarżonej decyzji przede wszystkim odbierze jej możliwość bieżącej realizacji zobowiązań kredytowych. Do wniosku dołączono kserokopię umowy kredytu mieszkaniowego N. z dnia 26 lutego 2004r. zawartej pomiędzy N. S.A. a K. K. i M. K. na kwotę 196.000 zł.
Postanowieniem z dnia 22 lutego 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek skarżącej. W uzasadnieniu sąd I instancji wskazał, że w świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j. (Dz. U. z 2012r, poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie wskazała na żadne konkretne okoliczności, które uprawdopodabniałyby niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu powołanego przepisu.
Sąd zwrócił uwagę, że poza ogólnikowymi stwierdzeniami o istniejącej obawie wywołania trudnych do odwrócenia skutków w zakresie stanu zdrowia skarżącej oraz informacji o zaprzestaniu działalności i obecnych bardzo niskich dochodach wnioskodawczyni nie przedłożyła żadnego materiału dowodowego na poparcie zawartych we wniosku twierdzeń. Poza kopią umowy kredytowej z N. S.A. (której stroną jako kredytobiorca jest także M.K.), nie przedłożyła żadnych dokumentów źródłowych, które umożliwiłyby ocenę jej sytuacji majątkowej, nie dołączyła też żadnych dokumentów dotyczących jej stanu zdrowia czyniąc niemożliwym ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia merytorycznego wniosku.
W złożonym w dniu 5 marca 2012 roku zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie lub zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zarzucając naruszenie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazała na wadliwe przyjęcie, że skarżąca nie wykazała, że wyegzekwowanie kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci utrudnień w spłacie zobowiązania wynikającego z zawartej umowy kredytu hipotecznego. Podała, że obecnie nie uzyskuje ona żadnych dochodów więc nie może wykazać się dokumentem zeznania podatkowego. Jednak w jej ocenie brak dołączenia do wniosku szczegółowej dokumentacji potwierdzającej źródła i wysokość uzyskiwanych dochodów nie powinien dyskwalifikować jej wniosku bowiem wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków nie wynika bezpośrednio z jej aktualnej sytuacji finansowej, ale z wysokości zobowiązania podlegającego natychmiastowemu wykonaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak trafnie wywiódł sąd I instancji wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, dostępne na www.nsa.gov.pl). W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Tymczasem skarżąca poza twierdzeniem, że wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zachodzą, swych twierdzeń w żadnym stopniu nie uprawdopodobniła. Do wniosku nie zostały bowiem załączone żadne dokumenty obrazujące pogorszenie jej stanu zdrowia, dotyczące obecnej kondycji finansowej skarżącej, ani stanu jej majątku. Podkreślić w tym miejscu należy, że sąd nie jest zobowiązany z urzędu ustalać, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której utrata stanowi dla skarżącej znaczną szkodę.
Aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawczyni, to ona musi uprawdopodobnić podnoszone we wniosku okoliczności, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl. Postanowienie NSA z 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795). Wnioskodawczyni nie wskazała swoich bieżących źródeł utrzymania eksponując jedynie okoliczność, że przymusowa realizacja decyzji odbierze jej możliwość realizacji zobowiązań z tytułu kredytu hipotecznego. Trafnie jednak sąd I instancji wskazał, że kredyt hipoteczny w 2004 roku skarżąca zaciągnęła wspólnie z M. K., a więc nie jest samodzielnie odpowiedzialna za jego spłatę. Bez znaczenia przy tym jest podnoszona w zażaleniu okoliczność braku możliwości przedłożenia zeznania podatkowego w związku z bieżącym brakiem jakichkolwiek dochodów, bowiem trudną kondycję finansową skarżąca mogła wykazać przy użyciu innych dokumentów (np. decyzji urzędu pracy o rejestracji jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, oświadczeniem banku o zaległościach w spłacie kredytu hipotecznego, wyciągiem z rachunku bankowego itp.).
Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatniczki są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawczyni było uprawdopodobnienie, że na skutek uiszczenia podatku grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Samo bardzo ogólne przedstawienie możliwych konsekwencji egzekucji należności podatkowych objętych kwestionowaną decyzją, w sytuacji, gdy brak jest danych dotyczących źródeł i wysokości dochodów na utrzymanie posiadanych przez skarżącą, oraz nieznany jest poziom jej zasobów majątkowych, nie pozwał na zweryfikowanie jej twierdzeń w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a..
Ponieważ sąd I instancji prawidło odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.