Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 listopada 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3234/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez W. W. (dalej: Skarżący) decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 26 lipca 2017 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że argumentacja co do wadliwości zaskarżonej decyzji organu administracji nie może być traktowana jako uprawdopodobnienie przesłanek zawartych w dyspozycji art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a.").
Skarżący wniósł zażalenie, wnosząc o zmianę postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżący podniósł, że na chwilę obecną nie dysponuje kwotą 10.000 zł, a wyegzekwowanie przez organ dochodzonej kwoty przed zakończeniem postępowania sądowego wyrządzi mu znaczną szkodę, której skutki będzie bardzo ciężko odwrócić.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jakkolwiek do wypełnienia dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a. wystarczające jest uprawdopodobnienie okoliczności, które stanowią podstawę wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, wnioskodawca winien podjąć starania mające na celu owo uprawdopodobnienie, nie ograniczając się jedynie do ogólnikowego wskazania konsekwencji wynikających z wykonania decyzji. Kwestia stopnia konieczności uprawdopodobnienia swych racji w kontekście instytucji przewidzianej w komentowanym przepisie była wielokrotnie przedmiotem rozważań judykatury, w których wielokrotnie podkreślano, iż podstawą badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek, z wyczerpująco opisanymi przesłankami oraz dowodami pozwalającymi na ich uprawdopodobnienie (postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014 r., II OZ 661/14; postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. II FZ 39/09, postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r. II FSK 502/09, wszystkie powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że Skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wynika z uzasadnienia zażalenia, Skarżący prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe wspólnie z małżonką, z którą wspólnie wynajmuje mieszkanie. Nie wskazano przy tym, jakie koszty z tego tytułu ponosi Skarżący, a także jakie zarobki uzyskuje małżonka Skarżącego, która jak wynika z twierdzeń Skarżącego również uzyskuje określony dochód. Okoliczność wykonywania przez Skarżącego pracy zarobkowej w niepełnym wymiarze czasu pracy, za wynagrodzeniem 1.500 zł brutto miesięcznie oraz brak oszczędności, nie przesądza o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji organu. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.