Uzasadnienie
Postanowieniem z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 51/05, wydanym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił Romanowi J. przyznania prawa pomocy w związku z jego skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 14 grudnia 2004 r., (...), w przedmiocie określenia wysokości odsetek od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 1998 r.
Z uzasadnienia postanowienia wynikało, że w ocenie Sądu skarżący nie wykazał, mimo wezwania do uzupełnienia wniosku, iż spełniał ustawowe warunki do udzielenia mu prawa pomocy w żądanym zakresie.
W zażaleniu na postanowienie Roman J. wniósł o jego uchylenie w całości, zarzucając mu naruszenie art. 246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez błędne zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w sytuacji, kiedy wykazał on, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.
Szczegółowe oświadczenie zawarte w formularzu PPF z 9 stycznia 2007 r. było - jego zdaniem - wystarczające dla przyznania prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Poinformował także, że sytuacja skarżącego uległa zmianie w porównaniu do tej z daty składania wniosku, bowiem w lutym poniósł stratę na prowadzonej działalności.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził i zważył, co następuje
Zażalenie na uwzględnienie nie zasługiwało.
Zgodnie z art. 243 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy mogło być przyznane skarżącej na jej w n i o s e k.
Art. 246 § 1 pkt 2 ustawy stanowił, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta w y k a ż e, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
I wreszcie art. 255 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocenę wniosku, co do rzeczywistego stanu majątkowego wnioskodawcy, pozostawiał sądowi, który mógł wezwać do jego uzupełnienia, przy czym wezwanie było dla strony wiążące.
Skarżący nie wykazał, iż w odniesieniu do jego osoby wystąpiła przesłanka udzielenia mu prawa pomocy. Taką przesłanką nie było subiektywne przeświadczenie skarżącego o jego trudnej sytuacji materialnej, a w y k a z a n i e, że uiszczenie wpisu w żądanej wysokości spowodowałoby faktyczny uszczerbek, o jakim mowa w przepisie.
Ani we wniosku ani w zażaleniu skarżący takiej próby nie podjął.
Ze wskazanej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.