Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 24 października 2011 r., w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku za 2010 r.
W piśmie z dnia 16 kwietnia 2012r. skarżący wniósł o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem.
Zarządzeniem z dnia 18 kwietnia 2012r. Przewodniczący Wydziału I WSA w Białymstoku wezwał stronę skarżącą do uiszczenia w terminie 7 dni opłaty kancelaryjnej za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia powyższego wyroku w wysokości 100 zł, jednocześnie informując, że w razie nieuiszczenia opłaty Przewodniczący Wydziału I zrządzi jej przymusowe ściągnięcie.
W dniu 30 kwietnia 2012 r. wpłynęło do WSA w Białymstoku zażalenie skarżącego na zarządzenie z dnia 18 kwietnia 2012r., w którym zarzucono naruszenie art. 2, art. 30 i 32 Konstytucji RP z powodu wezwania do uiszczenia drugiej opłaty sądowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek. Odpis doręcza się bez względu na to, czy strona uiściła opłatę kancelaryjną. Doręczenie odpisu skutkuje jednak powstaniem obowiązku uiszczenia opłaty i z tego powodu nieuiszczenie jej przed doręczeniem odpisu orzeczenia z uzasadnieniem skutkuje podjęciem przez przewodniczącego zarządzenia o ściągnięciu opłaty w drodze egzekucji. Powyższa regulacja wprowadza odstępstwo od zasady niepodejmowania przez sąd żadnych działań przed uiszczeniem należnej opłaty (art. 220 § 1 p.p.s.a.), zakazując pozostawienie bez rozpoznania wniosku strony, która nie uiściła opłaty.
Przyjęte rozwiązanie jest wyrazem ochrony prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) polegającym na prowadzeniu postępowania ze skargi kasacyjnej. Nieotrzymanie orzeczenia wraz z uzasadnieniem pozbawia, bowiem stronę prawa do wniesienia takiej skargi (por. Małgorzata Niezgódka-Medek, Komentarz do art.234 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi LEX 2011). Z tego powodu w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA w Białymstoku prawidłowo zarządził ściągnięcie należności sądowych od skarżącego, który pomimo wezwania, nie uiścił opłaty kancelaryjnej za wydanie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
Bezzasadnie również skarżący zarzucił naruszenie wynikających z Konstytucji RP zasad demokratycznego państwa prawa (art.2), przyrodzonej i niezbywalnej godności człowieka (art. 30), ochrony prawnej godności człowieka (art.
- 31) oraz równości wobec prawa (art.
- 31) poprzez dwukrotne wzywanie do opłaty sądowej. Stosownie bowiem do art. 199 p.p.s.a. strony zobowiązane są do ponoszenia kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie, które obejmują koszty sądowe i koszty ponoszone przez stronę w związku z udziałem w postępowaniu. Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 p.p.s.a.). Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (212 § 1.p.p.s.a). Wpisem jest opłata sądowa, jaką należy uiścić od pism wszczynających postępowanie w danej instancji (art. 230 p.p.s.a.). Natomiast opłatę kancelaryjną pobiera się za wykonanie określonych czynności – m.in. za odpis orzeczenia z uzasadnieniem.
Zatem z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że pobranie na podstawie ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarówno wpisu od skargi, jak i opłaty kancelaryjnej nie narusza Konstytucji RP. Fakt, że wpis od skargi i opłata kancelaryjna zaliczają się do wspólnego katalogu opłat sądowych nie oznacza, że są jedną i tą samą opłatą.
W związku z przedstawionymi rozważaniami Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżone postanowienie uznał za prawidłowe i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.