Uzasadnienie
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, wskazując, że po wydaniu prawomocnego postanowienia o odmowie zwolnienia skarżącego z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych i ponownego wezwania go do uiszczenia wpisu, wystąpienie z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy nie zwolniło go od skutków niezastosowania się do tego wezwania. Ponieważ termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął bezskutecznie, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 20198 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.).
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wskazał, że,,postanowienie jest niesprawiedliwe''.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. W myśl art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Skoro zatem skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi i obowiązku tego nie dopełnił, będąc jednocześnie poinformowany, jakie skutki wynikają z niedopełnienia tego obowiązku, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązany był skargę tę odrzucić. Okoliczność, że skarżącemu nie zostało przyznane prawo pomocy, oznacza, że ciąży na nim obowiązek uiszczenia wpisu od skargi, a uchybienie temu obowiązkowi prowadzi do odrzucenia tej skargi.
Odnosząc się do powtórnego wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy należy wskazać, iż w przypadku, gdy strona postępowania sądowoadministracyjnego po doręczeniu jej wezwania do uiszczenia opłat sądowych, nawet przed upływem siedmiodniowego terminu do ich zapłacenia, wystąpi do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, to bieg terminu do uiszczenia wpisu nie zostaje przerwany. Dlatego też ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, złożony w sytuacji, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił, że skarżący nie spełnia przesłanek zwolnienia go z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, nie ma wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu, wskazanego przez Sąd w wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni skarżącego przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez Sąd terminie (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10.05.2010 r., II FZ 115/10 i z dnia 20.10.2010 r., II FZ 527/10).
Skoro zatem należny wpis od skargi, mimo wezwania, nie został przez skarżącego uiszczony w wyznaczonym przez Sąd terminie, co jest okolicznością bezsporną, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie postanowił o odrzuceniu skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.
Skarżący w zażaleniu nie podniósł żadnych argumentów zmierzających do wskazania, w czym upatruje "niesprawiedliwość" zaskarżonego postanowienia, można więc jedynie zauważyć, że niepodporządkowanie się prawomocnemu rozstrzygnięciu w przedmiocie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych nie może uzyskać ochrony prawnej, a uporczywe ponawianie tożsamych w swej treści wniosków o przyznanie prawa pomocy może być nawet poczytane za nadużycie prawa.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie skarżącego.