Uzasadnienie
1. Postanowieniem z 24 marca 2017 r., I SA/Lu 427/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił uwzględnienia wniosku R. N. o uzupełnienie wyroku z 21 grudnia 2016 r. w sprawie ze skargi skarżącej na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z 30 marca 2016 r., [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
2. W dniu 16 maja 2017 r. skarżąca wniosła zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie i zarzuciła mu obrazę art. 157 § 1 i 3 p.p.s.a. Dodatkowo skarżąca przedstawiając obszerną argumentację, podniosła, że ww. postanowienie jest wadliwe "pod względem merytorycznym, formalnym i prawnym".
W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia WSA z 24 marca 2017 r., "ewidentnie wadliwego pod każdym względem". Skarżąca zwróciła także uwagę na omyłkę pisarską zawartą w komparycji postanowienia sądu pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 3. Zażalenie nie jest zasadne.
W myśl art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Powyższe oznacza, że uzupełnienie wyroku ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Jak słusznie wskazał sąd pierwszej instancji w aktualnym stanie prawnym forma postanowienia dla odmowy uzupełnienia wyroku wprost wynika z uregulowania zawartego w art. 194 § 1 pkt 5a p.p.s.a., w myśl którego zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje także na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew zarzutom zawartym w zażaleniu, żadna z wymienionych okoliczności, która uzasadniałaby uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 21 grudnia 2016 r. nie występuje. Jak wynika z treści skargi, skarżąca przedmiotem zaskarżenia objęła postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z 30 marca 2016 r., o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to było przedmiotem oceny zgodności z prawem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 21 grudnia 2016 r., go uchylił.
Należy podkreślić, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Granice te wyznacza przedmiot, o którym rozstrzygał organ, w tym przypadku w zaskarżonym postanowieniu. Jak słusznie zważył sąd pierwszej instancji, skoro w realiach przedmiotowej sprawy zaskarżone postanowienie dotyczyło terminowości złożenia odwołania, w następstwie wyłącznie ta kwestia mogła być przedmiotem sądowej kontroli legalności, w wyniku skargi skarżącej.
Sąd pierwszej instancji w motywach pisemnych wyroku z 21 grudnia 2016 r., wyjaśnił na czym polegał błąd organu drugiej instancji, który ocenił pismo skarżącej jako odwołanie, pomijając zawarte w nim żądania wszczęcia nadzwyczajnego postępowania podatkowego. Zaś stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd uchylając przedmiotowe postanowienie nie był uprawniony do rozstrzygania o innych kwestiach, do których skarżąca nawiązuje we wniosku o uzupełnienie wyroku. Jak słusznie wskazał sąd pierwszej instancji zamieszczenie w sentencji wyroku z 21 grudnia 2016 r. rozstrzygnięć, zgodnie z oczekiwaniami skarżącej, dot. decyzji wymiarowej czy treści zaświadczenia, w szczególności powierzchni należących do niej gruntów, byłoby wprost sprzeczne z art. 134 § 1 p.p.s.a., bowiem wykraczałoby poza granice sądowej kontroli legalności w przedmiotowej sprawie.
Zaskarżenie postanowienia WSA w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku prowadzi do tego, że Naczelny Sąd Administracyjny ocenia, czy zachodziły podstawy prawne do odmowy uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku. Zatem podnoszona w zażaleniu kwestia, dotycząca wydania żądanego zaświadczenia przez Urząd Gminy – nie mogła być przedmiotem oceny na tym etapie postępowania.
Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w punkcie 1 sentencji.
Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl art. 166 p.p.s.a. powyższy przepis znajduje odpowiednio zastosowanie do postanowień. W niniejszej sprawie, w wyniku błędu, w sentencji zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wersie 11., od góry, zamiast "na postanowienie" wpisał "na decyzję". W związku z powyższym zaistniała potrzeba sprostowania sentencji zaskarżonego postanowienia, o czym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 166 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł w punkcie 2 sentencji.