Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił zażalenie L.B. na postanowienie WSA w Lublinie z dnia 30 czerwca 2010 r. w przedmiocie odrzucenia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 13 maja 2009 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowienie z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczyło odrzucenia skargi. Zaskarżenie powyższego postanowienia, jako kończącego postępowanie w sprawie, było możliwe wyłącznie za pomocą skargi kasacyjnej. W związku z tym, iż procedura sądowoadministracyjna przewiduje dla skargi kasacyjnej szczególne wymogi, którym pismo wniesione przez skarżącego nie odpowiadało, Sąd pierwszej instancji nie mógł potraktować przedmiotowego pisma jako skargi kasacyjnej i przyjąć, iż zostało ono jedynie błędnie zatytułowane. Wobec powyższego Sąd zażalenie odrzucił.
Postanowienie WSA w Lublinie z dnia 12 lipca 2010 r. zostało zaskarżone przez L.B. w drodze zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z Art. 173. § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153 Poz 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Postanowienie o odrzuceniu skargi jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, a przepisy szczególne regulujące postępowanie przed sądami administracyjnymi, nie przewidują możliwości zaskarżenia takiego postanowienia w drodze zażalenia. Wobec powyższego stwierdzić należy, że właściwym środkiem zaskarżenia przysługującym od postanowienia o odrzuceniu skargi jest skarga kasacyjna.
W niniejszej sprawie, Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie o odrzuceniu skargi. Skoro postanowienie powyższe mogło być, zgodnie z art. 173 § 1 P.p.s.a., zaskarżone wyłącznie w drodze skargi kasacyjnej, a pismo skarżącego nie spełniało stawianych skardze kasacyjnej wymogów, Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał zażalenie skarżącego za niedopuszczalne. Powyższe ustalenie obligowało Sąd pierwszej instancji do odrzucenia zażalenia, co też, stosownie do przepisów obowiązującego prawa uczynił.
Przeprowadzona przez sąd kasacyjny kontrola postępowania przed WSA, nie wykazała żadnych uchybień w zakresie legalności zaskarżonego orzeczenia, w związku z czym zażalenie skarżącego na postanowienie o odrzuceniu zażalenia należało oddalić, stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.