Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 920/16, po rozpoznaniu skargi T. U. (dalej: "Skarżący") w punkcie pierwszym uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 13 stycznia 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za listopad 2012 r., a w punkcie drugim zasądził od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz T. U. kwotę 9.816,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W końcowej części uzasadnienia wyroku WSA wskazał, że o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "p.p.s.a.").
Pełnomocnik Skarżącego złożył zażalenie na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w punkcie drugim wskazanego wyżej wyroku WSA, wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania sądowego we właściwej wysokości, tj. 17.016,00 zł (na co składają się koszty zastępstwa radcy prawnego – 14.400,00 zł, wpis od skargi – 2.599,00 zł i opłata skarbowa od złożonego pełnomocnictwa – 17 zł).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie jest uzasadnione.
Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Zażalenie w rozpoznawanej sprawie zostało wniesione na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania, zawarte w wyroku WSA z dnia 24 marca 2017 r., którego odpis został doręczony pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 9 maja 2017 r. Z akt sądowych sprawy wynika, że na dzień 25 września 2017 r. od wspomnianego wyroku nie złożono skargi kasacyjnej. Wobec tego należy uznać, że spełniona została przesłanka art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a., więc zażalenie może zostać obecnie rozpoznane.
Z akt sprawy wynika, że skargę do WSA sporządził radca prawny, który wnosząc skargę, wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania przed sądem administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego od organu administracji publicznej na rzecz Skarżącego według norm przepisanych. Do skargi zostało załączone pełnomocnictwo do reprezentowania Skarżącego przez radcę prawnego zarówno przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, jak też przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wraz z dowodem potwierdzającym uiszczenie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
Sprawa dotyczyła określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za listopad 2012 r. Wartość przedmiotu zaskarżenia stanowiła kwota 259.856,00 zł, będąca punktem odniesienia przy wyliczenia wpisu sądowego (2.599,00 zł) i stawki wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika Skarżącego, w osobie radcy prawnego. Tymczasem WSA w końcowej części uzasadnienia swego wyroku błędnie podał podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie kosztów, wskazując na art. 205 § 1 p.p.s.a., podczas gdy Skarżący był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Dlatego podstawą orzeczenia o kosztach postępowania powinien być art. 205 § 2 p.p.s.a. Z uwagi na datę wniesienia skargi w niniejszej sprawie ma zastosowanie § 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (DZ. U. z 2015 r., poz. 1804).
W związku z brakiem uzasadnienia kwestii zwrotu kosztów postępowania sądowego, nie jest możliwe wskazanie czy WSA przyjął błędnie wartość przedmiotu zaskarżenia czy też posłużył się niewłaściwym rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Dlatego też rozpoznając sprawę ponownie w tym zakresie, WSA uwzględni wskazane wyżej uwagi Naczelnego Sąd Administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a, postanowił jak w sentencji postanowienia.