Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1573/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu umorzył postępowanie z wniosku P. B. z dnia 28 stycznia 2016 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący wniósł skargę na ww. decyzję z dnia 5 czerwca 2015 r., w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 6 października 2015 r. wniosek skarżącego oddalił. Nie zgadzając się z tym orzeczeniem skarżący wniósł sprzeciw, który postanowieniem Sądu z dnia 28 października 2015 r. został oddalony.
Z kolei zażalenie na postanowienie WSA w Poznaniu zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2015 r., o sygn. akt II FZ 979/15. W związku z uprawomocnieniem się postanowienia Sądu odmawiającego skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W dniu 28 stycznia 2016 r. skarżący złożył ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 24 lutego 2016 r., o sygn. akt I SA/Po 1573/15, odrzucił skargę skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2016 r., o sygn. akt II FZ 210/16, oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 24 lutego 2016 r. Tym samym postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 24 lutego 2016 r. stało się prawomocne z dniem 15 kwietnia 2016 r. Następnie starszy referendarz sądowy WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 2 maja 2016 r., na podstawie art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.
Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako P.p.s.a.), umorzył postępowanie z wniosku skarżącego z dnia 28 stycznia 2016 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie referendarza sądowego postępowanie z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne. Skarżący złożył sprzeciw podnosząc, że nie ma możliwości sądowego dochodzenia swoich praw w sytuacji, w której nie stać go na opłacenie kosztów sądowych. Ponadto wskazał, że jego sytuacja finansowa uległa znacznemu pogorszeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 maja 2016 r. wskazując na treść art. 249a P.p.s.a. postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy umorzył.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie podnosząc, że nie jest w stanie uiścić kosztów sądowych, gdyż jego dochody drastycznie spadły.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego był przepis art. 249a P.p.s.a., zgodnie z którym postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy umarza się jeśli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne. W niniejszej sprawie - jak wskazał Sąd pierwszej instancji - Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2016 r., o sygn. akt II FZ 210/16, oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 24 lutego 2016 r., mocą którego została odrzucona skarga wywiedziona w niniejszej sprawie.
Tym samym postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 24 lutego 2016 r. stało się prawomocne z dniem 15 kwietnia 2016 r. Powyższe oznacza zatem, że sprawa będąca przedmiotem rozpoznania przez Sąd została ostatecznie i prawomocnie zakończona. W konsekwencji stwierdzono, że postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, zainicjowane przez skarżącego wnioskiem z dnia 28 stycznia 2016 r. należy umorzyć, bowiem rozpoznanie tego wniosku, na skutek uprawomocnienia się postanowienia o odrzuceniu skargi, stało się zbędne. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela i za słuszną uznaje ocenę wniosku skarżącego, jakiej dokonał Sąd pierwszej instancji. Mając zatem na uwadze stan sprawy zaskarżone postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy należało uznać za prawidłowe. Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne w rozumieniu art. 249a P.p.s.a.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.