Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1869/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2016 r. w sprawie z jego skargi na postanowienie Ministra Finansów z dnia 19 maja 2015 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne.
Z uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji wynika, że postanowieniem z dnia 3 marca 2016 r. WSA w Warszawie odrzucił skargę skarżącego na postanowienie Ministra Finansów z dnia 19 maja 2015 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji zawierającej ww. postanowienie wynika, że doręczono je pełnomocnikowi do doręczeń skarżącego w dniu 10 marca 2016 r.
Pismem z dnia 23 marca 2016 r., nadanym w zagranicznym urzędzie pocztowym w dniu 24 marca 2016 r., skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Zaskarżonym postanowieniem WSA w Warszawie zażalenie to odrzucił, wskazując, że zostało złożone po terminie. Sąd podniósł, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 marca 2016 r., zatem siedmiodniowy termin na złożenie zażalenia rozpoczął swój bieg dnia następnego tj. 11 marca 2016 r. i upłynął 17 marca 2016 r. Mając na uwadze, iż korespondencja obejmująca zażalenie została nadana we francuskim urzędzie pocztowym 24 marca 2016 r., Sąd uznał, że skarżący uchybił ustawowemu terminowi, określonemu w art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.".
W zażaleniu na to postanowienie skarżący podniósł, że mieszka we Francji, zaś jego pocztę odbiera osoba z dalszej rodziny w Polsce, która kolejno przesyła ją do Francji. To powoduje, że korespondencja doszła doń z opóźnieniem. Nadto, skarżący podniósł, że 7-dniowy termin jest zbyt krótki dla osoby zamieszkującej za granicą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 194 § 2 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej: p.p.s.a. oraz art. 177 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. skarżący był zobowiązany wnieść zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 7 dni od dnia doręczenia kwestionowanego postanowienia z dnia 3 marca 2016 r.
Należy zgodzić się z WSA w Warszawie, którym uznał, że skarżący nie dochował siedmiodniowego terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie. Odpis postanowienia został doręczony 10 marca 2016 r. Termin do wniesienia zażalenia upływał 17 marca 2016 r. Zażalenie na ww. postanowienie skarżący nadał we francuskim urzędzie pocztowym 24 marca 2016 r., nie dochowując tym samym terminu do wniesienia zażalenia. To oznacza, że słusznie Sąd pierwszej instancji zaskarżonym postanowieniem odrzucił zażalenie skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że skarżący odbiera korespondencję sądową poprzez ustanowionego pełnomocnika do doręczeń. Przedłużenie terminu dopuszczalne jest jednak jedynie w przypadku terminów sądowych (art. 84 p.p.s.a.), natomiast termin do wniesienia zażalenia wynosi siedem dni od doręczenia postanowienia i ma charakter ustawowy (art. 194 § 2 p.p.s.a.). W tym przypadku brak odpowiednika artykułu 220 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo wniosła osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą, która nie ma w kraju przedstawiciela, przewodniczący wyznaczy termin do uiszczenia opłaty nie krótszy niż dwa miesiące.
Podnieść przy tym można, że nie są istotne okoliczności dotyczące trybu, w jakim pełnomocnik do doręczeń przekazuje przesyłki stronie. Regulacja art. 299 p.p.s.a. służy przyspieszeniu postępowania w sytuacji, gdy strona ma miejsce zamieszkania lub siedzibą za granicą i nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy w Polsce. Uwzględniając cały kontekst ustawy p.p.s.a. zauważyć trzeba, że wyznaczając pełnomocnika do doręczeń na skarżącego spada ciężar utrzymania z nim odpowiedniego kontaktu.
Z uwagi na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.