Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi S.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 13 września 2010 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych. Postępowanie sądowoadministracyjne zostało zawieszone do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. akt SK 18/09. W uzasadnieniu swego orzeczenia Sąd wyjaśnił, że przedmiotem wskazanego postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym jest kwestia zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 20 ust. 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. - Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), w oparciu o które wydano zarówno zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, ustalające wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych.
W piśmie z dnia 14 marca 2012 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania. We wniosku wskazano, że oczekiwanie na rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego nie ma oparcia w ekonomii procesowej. Ponadto za niezwłocznym rozpoznaniem sprawy przemawiają także podeszły wiek i stan zdrowia skarżącego oraz fakt, iż celem zapłaty spornego zobowiązania podatkowego zaciągnął on pożyczkę, która podlega dziedziczeniu, a jednocześnie brak jest środków prawnych umożliwiających ewentualnym spadkobiercom odzyskanie pobranego podatku.
W piśmie z dnia 5 kwietnia 2012 r. organ przychylił się do żądania strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił podjęcia zawieszonego postępowania. Sąd pierwszej instancji wskazał, że postępowanie, ze względu na które zawieszono postępowanie sądowoadministracyjne, nie zostało jeszcze zakończone. Wynik postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. akt SK 18/09 w sposób oczywisty warunkuje ocenę zgodności z prawem decyzji, która stanowi przedmiot kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny.
W zażaleniach na powyższe orzeczenie, zarówno strona skarżąca, jak i organ, powtórzyli argumenty powołane we wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania oraz piśmie z 5 kwietnia 2012 r. W obu zażaleniach zawarto także wnioski o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 128 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 Poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), Sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania - od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie; sąd może jednak i przedtem, stosownie do okoliczności, podjąć dalsze postępowanie.
Wbrew argumentacji przedstawionej w zażaleniach, postanowienie Sądu pierwszej instancji nie naruszało powyższego przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, odmawiając podjęcia zawieszonego postępowania, wskazał słusznie na niesporną okoliczność niezakończenia przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowania, ze względu na które zawieszono postępowanie sądowoadministracyjne. Wynik kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny jest uzależniony od dokonywanej przez TK w postępowaniu o sygn. akt SK 18/09 oceny konstytucyjności przepisów art. 20 ust. 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. Zasadnie Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił argumentacji strony, która powoływała się na oparcie skargi przede wszystkim na zarzutach o charakterze procesowym oraz na podeszły wiek skarżącego i jego stan zdrowia. Wskazane okoliczności są irrelewantne z punktu widzenia przyjętej przez Sąd przesłanki zawieszenia i nie mogły uzasadniać podjęcia postępowania w sprawie.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia oddalił na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.
Odnosząc się do wniosków stron o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowegp, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zgodnie z art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Naczelny Sąd Administracyjny co do zasady nie jest zatem uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 P.p.s.a. Zwrot kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym, jako kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 P.p.s.a.), może zostać zasądzony w przedmiotowej sprawie dopiero w razie wydania jednego z orzeczeń, o których mowa w art. 209 P.p.s.a.