Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2012 r., I SA/Wr 236/12 – po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. N. (dalej jako strona lub skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 5 stycznia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r. od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu - oddalił skargę. Wyrok stał się prawomocny z dniem 5 lipca 2012 r.
Skarżący wniósł dnia 25 listopada 2013 r.(data nadania w urzędzie pocztowym) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę w sprawie o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2012 r. I SA/Wr 236/12.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zawieszając postępowanie postanowieniem z dnia 20 stycznia 2014 r. I SA/Wr 2074/13 na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270. dalej p.p.s.a.) zauważył, że z akt sprawy oraz z odpowiedzi na skargę wynika, że postanowieniem z dnia 2 października 2013 r., Dyrektor Izby Skarbowej w W. - po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 2 września 2013 r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 5 stycznia 2012 r. Nr [...].
Zatem przed złożeniem skargi, wznowiono postępowanie zakończone ww. decyzją. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w sprawie zachodzi sytuacja objęta dyspozycją art. 56 ustawy, ponieważ skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie o sygn. I SA/Wr 236/12 została nadana przez stronę skarżącą w dniu 25 listopada 2012 r. (data stempla pocztowego). Nadto, w dniu 2 października 2013 r., a więc jeszcze przed wniesieniem skargi do tutejszego Sądu, organ wznowił postępowanie podatkowe w tej sprawie.
Skarżący, w zażaleniu z dnia 5 lutego 2014 r. wniósł o uchylenie postanowienia z dnia 20 stycznia 2014 r. w całości oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie: - art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie i zawieszenie postępowania, mimo braku podstaw do zastosowania tych przepisów w postępowaniu ze skargi o wznowienie; - naruszenie art. 7 p.p.s.a. poprzez zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, pomimo braku podstaw do takiego zawieszenia; - art. 45 ust. 1 Konstytucji poprzez "nie rozpoznanie sprawy bez zbędnej zwłoki". W ocenie strony, naruszenie wskazanych przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ "gdyby do ww. naruszeń nie doszło wyrok – nie doszłoby do zawieszenia postępowania, a skarga skarżącego zostałaby załatwiona bez zbędnej zwłoki".
W uzasadnieniu zażalenia skarżący przedstawił przebieg postępowania. Jego zdaniem skarga o wznowienie postępowania skierowana jest przeciw prawomocnemu orzeczeniu sądowemu, a zatem zastosowania nie znajdą spośród przepisów dotyczących skargi, m.in. art. 52-56 i art. 61 p.p.s.a. Powołał się, m.in., na orzeczenia: z dnia 16 października 2009 r. I OSK 1293/09, z dnia 21 czerwca 2013 r. II OSK 1350/13, z dnia 14 lutego 2013 r. II FSK 420/12, z dnia 12 stycznia 2012 r. II OSK 2557/11, z dnia 20 września 2007 r. II FSK 672/07, z dnia 2 lipca 2012 r. I SA/Sz 470/12, z dnia 17 lipca 2013 r. I SA/Gl 1186/12, z dnia 11 grudnia 2013 r. I SA/Bk 548/13, z dnia 19 kwietnia 2012 r. I FSK 967/11, dostępne w bazie CBOSA).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem sporu (zażalenia) jest zasadność zawieszenia postępowania sądowego.
Podstawą zakwestionowanego przez stronę rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji jest art. 56 p.p.s.a., zgodnie z którym, w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu.
Nawet gdyby podzielić poglądy strony o niedopuszczalności stosowania art. 56 p.p.s.a. w postępowaniu po wznowieniu postępowania sądowego na podstawie art. 270 i art. 272 p.p.s.a., to Sąd pierwszej instancji, uznając współzależność postępowania administracyjnego i sądowego, czego wyraz dał w postanowieniu z dnia 20 stycznia 2014 r., miał prawo zawiesić postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Braki w uzasadnieniu postanowienia w tej materii, z uwagi na to, że rozstrzygnięcie odpowiada prawu, nie są przyczyną uprawniająca Sąd odwoławczy do usunięcia zakwestionowanego postanowienia z obrotu prawnego.
Co więcej, Naczelny Sad Administracyjny podziela pogląd, wyrażany wielokroć w orzecznictwie Izby Finansowej, zgodnie z którym, z uwagi na to, że art. 276 p.p.s.a., w przypadku postępowania ze skargi o wznowienie postępowania sadowego, odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów o postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, należy też stosować w postępowaniu ze skargi o wznowienie – art. 56 i art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (postanowienie z dnia 25 marca 2014 r. II FSK 3744/13, z dnia 19 marca 2014 r. II FSK 3693/13, z dnia 19 marca 2014 r. II FSK 3694/13, z dnia 25 marca 2014 r. II FSK 3746/13 (publ. CBOSA). Chociaż ustawodawca w ustawie Prawo o postepowaniu przed Sądami administracyjnymi rozróżnia pojęcie skargi (którym posługuje się w art. 56 p.p.s.a.) skargi kasacyjnej i skargi o wznowienie postępowania (choćby w art. 232 § 1, art. 50, art. 173 § 1, art. 277 p.p.s.a.), to w ramach postępowania sądowego rozgranicza też – używając odrębnych nazw na poszczególne tryby postępowań - postępowanie przed Sądem pierwszej instancji, postępowanie ze skargi kasacyjnej i ze skargi o wznowienie postępowania (tytuł Działu III, IV, VII p.p.s.a.).
Dlatego też, respektując przymiot racjonalności ustawodawcy, nie należy, wbrew wyraźnym wskazaniom ustawodawcy z art. 56 p.p.s.a. in fine, ograniczać odpowiednie zastosowanie przepisów o postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji poprzez brak zastosowania art. 56 w postępowaniach sądowych, tylko do zwyczajnego postępowania sądowego – jeżeli takie ograniczenie nie zostało wprowadzone w Dziale VII p.p.s.a. (art. 276 zd pierwsze in fine).
Z tych powodów nie zachodzi w sprawie naruszenie art. 124 § 1 pkt 6 i art. 56 p.p.s.a. Konsekwencją stwierdzenia braku naruszeń przepisów regulujących zawieszenie postępowania jest orzeczenie o prawidłowości stosowania art. 7 p.p.s.a. i przestrzegania przez Sąd pierwszej instancji treści art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Wbrew sugestii strony, podjęcie przez Sąd czynności w celu dogłębnego wyjaśnienia sprawy nie może być przyczyną naruszenia art. 7 p.p.s.a., podobnie jak nie powinno być przyczyną sądu o nie rozpoznaniu sprawy "bez zbędnej zwłoki".
Odrębność postępowania ze skargi o wznowienie od postępowania "zwyczajnego", akcentowana w przywołanych przez stronę orzeczeniach, nie jest okolicznością uzasadniającą interpretację art. 56 p.p.s.a. wbrew przyjętej w tym przepisie treści. Stąd Sąd nie podziela wszystkich poglądów wynikających z orzeczeń NSA i Sądów pierwszej instancji przywołanych przez stronę.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.