Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2011r., sygn. akt I SA/Gd 267/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił A.S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 24 stycznia 2011r.
2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że skarżąca A.S. w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 24 stycznia 2011r., wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że za wstrzymaniem jej wykonywania przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia jej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.
3. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, powołując się na treść art. 61 § 3 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – wskazał, że argumentacja zawarta we wniosku jest niewystarczająca by można było go uwzględnić i stwierdzić zaistnienie przesłanek z art. 61 p.p.s.a. Strona nie określiła na czym konkretnie polegałoby wyrządzenie szkody. Powołała się jedynie na trudną sytuację materialną, którą potwierdzać miały dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. WSA stwierdził, że nie opisują one aktualnej sytuacji majątkowej skarżącej, co uniemożliwia ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku.
4. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie przez sąd przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. Mianowicie: błędną wykładnię art. 61 § 3 p.p.s.a. polegającą na przyjęciu, że przepis ten nie daje możliwości orzekania o wstrzymaniu decyzji organu podatkowego; niewłaściwe zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. polegające na bezzasadnej odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji; niewłaściwe zastosowanie art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na zaniechaniu przez sąd pełnej i prawidłowej oceny akt sprawy; naruszenie art. 163 § 1-2 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez sporządzenie nieprawidłowego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
5. Na wstępie wskazać należy, że art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przepisie tym ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, ogranicza jednakże możliwość udzielenia jej ochrony tymczasowej od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek wymienianych w tym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności wskazujących na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007r., II FZ 338-339/07, niepubl.). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. post. NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06, niepubl.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył art. 61 § 3 p.p.s.a.
Ogólnego odesłania do akt sprawy – jak też uczyniła skarżąca – nie można uznać za przytoczenie okoliczności wyczerpujących przesłanki zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Tak sformułowany wniosek nie daje możliwości jego merytorycznej oceny. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu skarżącej o naruszeniu przez sąd pierwszej instancji art. 134 §1 p.p.s.a. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy wynika przede wszystkim z art. 133 p.p.s.a. a nie z art. 134 § 1 p.p.s.a., a i to w dodatku nie oznacza, że sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 18 marca 2010 r., II FSK 502/09, LEX nr 569795, z dnia 28 lipca 2009 r., I FZ 237/09, LEX nr 552215).
Również za nietrafny uznał Sąd zarzut naruszenia art. 61 §3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię. Sąd pierwszej instancji nie przyjął, że nie ma możliwości orzekania o wstrzymaniu decyzji organu pierwszej instancji, a jedynie wskazał, iż nie znajduje w sprawie podstaw do wydania orzeczenia tej treści – z czym, w świetle powyższego należy się zgodzić. Tym samym nie można też podzielić zarzutu naruszenia art. 163 §1-2 w zw. z art. 141 §4 w zw. z art. 166 p.p.s.a., tj. sporządzenia nieprawidłowego uzasadnienia i zarzutem bezzasadnej odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do pisma skarżącej zatytułowanego "uzupełnienie zażalenia" Sąd wskazuje, że ani argumentacja w nim zawarta ani załączone dokumenty nie dotyczą przesłanek określonych przez art. 61 §3 p.p.s.a., a okoliczności w nich przytoczone nie stanowią podstaw do wstrzymania wykonania decyzji w oparciu o art. 61 §3 p.p.s.a.
Mając zatem powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.