Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Po 260/10 pozostawił bez rozpoznania wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że strona skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Strona nie złożyła wniosku na urzędowym formularzu, więc przesłano wnioskodawcy druk formularza wzywając jednocześnie do jego wypełnienia i przesłania Sądowi I instancji w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Strona skarżąca nie nadesłała wypełnionego formularza. Zarządzeniem z dnia 20 maja 2010 r., referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia Skarżąca wniosła sprzeciw. Pozostawiając wniosek bez rozpoznania, Sąd I instancji wskazał, że pomimo skutecznego doręczenia wezwania poprzez złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu skarżąca nie spełniła wymogu, o którym mowa w art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanego dalej: p.p.s.a.) i dlatego Sąd I instancji na podstawie art. 257 p.p.s.a. wniosek pozostawił bez rozpoznania.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie wskazując, że istnieją podstawy do przyznania stronie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Nie ulega wątpliwości, że strona skarżąca, pomimo skierowanego do niej wezwania, nie uzupełniła braków wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie nadesłała wymaganego, urzędowego formularza. Postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie.
Skoro strona nie spełniła tego wymogu, to Sąd I instancji nie miał innej możliwości jak pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem obowiązek taki określony został w powołanym przepisie art. 257 ustawy. Bez znaczenia pozostają w tej sytuacji wywody strony zawarte zarówno we wniosku jak i w zażaleniu na postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia – bowiem strona, ignorując wezwanie Sądu do złożenia wniosku o prawo pomocy na przesłanym jej urzędowym formularzu, nie spełniła wymogów formalnych wniosku, uniemożliwiając tym samym Sądowi I instancji jego merytoryczne rozpoznanie. Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i 198 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.