Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia Z. Z. jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Go 560/09, mocą którego oddalono jego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Z. w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z o.o. w podatku od towarów i usług.
W motywach orzeczenia Sąd powoławszy się na art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. - stwierdził, że strona we wniosku nie podała żadnych okoliczności, które świadczyłyby o spełnieniu przesłanek wskazanych w tym przepisie. Ograniczyła się jedynie do faktów świadczących o jego trudnej sytuacji życiowej (ponosi duże nakłady na leczenie) i stwierdzenia, że w wyniku wykonania decyzji drastycznie pogorszy się jego sytuacja materialna. Tymczasem fakty te mogłyby mieć wpływ na ewentualne przyznanie mu prawa pomocy, a nie w sprawie niniejszej. Wniosek strony w istocie jest niemożliwy do oceny, a okoliczności sprawy również nie wskazują na spełnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.
W zażaleniu od powyższego postanowienia strona zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych oraz naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. Na tej podstawie wniosła o zmianę orzeczenia poprzez uwzględnienie wniosku bądź o uchylenie go i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych.
W uzasadnieniu zażalenia strona stwierdziła, że wykonanie decyzji spowoduje nieodwracalne skutki. Podkreśliła, że pozbawi ją to znacznej części dochodów przeznaczanych obecnie na leczenie i utrzymanie, co będzie wiązało się z poczuciem krzywdy, negatywnym wpływem na stan zdrowia i spowoduje trwałą zmianę rzeczywistości. Powrót do stanu poprzedniego będzie zaś wymagał nakładu zwiększonych sił i środków. Skarżący dodał, że odwrócenie tych skutków może okazać się niemożliwe, a obowiązkiem Sądu przy rozpoznawaniu wniosku jest także ocena argumentów wynikających z akt sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., mający zastosowanie w tej sprawie, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazał, że zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Ogólnikowe stwierdzenie skarżącego o pogorszeniu się jego sytuacji materialnej w żadnej mierze nie świadczy ani o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody, ani ryzyku spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych; tymczasem zażalenie strony sprowadza się w istocie do ogólnikowych stwierdzeń o dolegliwości ewentualnej egzekucji należności wynikającej z zaskarżonej decyzji, wysiłku, który będzie musiała włożyć, by przywrócić stan poprzedni, czy o poczuciu krzywdy spowodowanym wykonaniem decyzji. Nie można zgodzić się także z zarzutem, że Sąd nie wziął pod uwagę bliżej nie określonych w zażaleniu okoliczności wynikających z akt sprawy. O tym, że Sąd wziął je pod uwagę, świadczy ostatnie zdanie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił zażalenie jako bezzasadne oddalić.
Nie zasługuje także na uwzględnienie wniosek pełnomocnika strony o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wynika to z faktu, że wynagrodzenie fachowego pełnomocnika wchodzi w zakres kosztów postępowania – o czym przesądza art. 205 § 2 P.p.s.a. Stosownie zaś do art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów postępowania Sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 przywołanej ustawy. W niniejszym postępowaniu wpadkowym Sąd nie wydał orzeczenia mającego na celu merytoryczne rozstrzygnięcie skargi i z tych też względów nie orzekł o zwrocie kosztów sądowych, bowiem art. 203 P.p.s.a. i 204 P.p.s.a. nie miały doń zastosowania.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.