Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 października 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 21 lipca 2010 r. wskazując, że skarżący nie przedstawił szczegółowych informacji o swojej sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędności, ponoszonych wydatków. Brak tych danych w aktach sprawy uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku.
W zażaleniu skarżący zarzucił powyższemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) poprzez błędną wykładnie polegającą na przyjęciu, ze przepis ten nie daje możliwości orzekania o wstrzymaniu wykonania decyzji organu I instancji, podczas, gdy w ocenie strony jest to dopuszczalne, ponieważ decyzja organu I instancji została wydana w granicach tej samej sprawy,
- 2. art. 61 § 3 p.p.s.a poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nierozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji i bezzasadnej odmowie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 lipca 2010 r.,
- 3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik, tj. art. 134 § 1 w z w. z art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu przez Sąd I instancji dokonania pełnej i prawidłowej oceny akt sprawy i wniosku o wstrzymanie wykonania,
- 4. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 163 § 1 i 2 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 166 w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na sporządzeniu przez Sąd nieprawidłowego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie może być uwzględnione, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Rozpatrując podniesione przez skarżącego zarzuty, trzeba wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie dokonywał wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji. Sąd wyjaśnił, że ze względu na brak wyjaśnień skarżącego odnośnie jego sytuacji majątkowej nie jest możliwe stwierdzenie zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd, co do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczał się do stwierdzenia: "wysokość zaległości podatkowej wynikającej z zaskarżonej decyzji ostatecznej przekracza możliwości płatnicze skarżącego". Tak sformułowany wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia.
Tym samym sąd pierwszej instancji nie miał możliwości oceny zasadności tego wniosku i prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie jest rolą sądu domniemywanie, gdzie skarżący upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. To obowiązkiem strony było sprecyzowanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a, a sąd nie jest uprawniony do domyślania się intencji podatniczki wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji.
Na uwzględnienie nie zasługują także podniesione przez skarżącego zarzuty zawarte w pkt 3-4 zażalenia. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w sposób wyraźny wskazuje przyczyny nieuwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania, a przy braku wskazania przez stronę przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonanie nie było możliwe dokonanie ich oceny przez Sąd.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.