Uzasadnienie
- 1. Postanowieniem z 27 lipca 2010 r., I SA/Go 455/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim sprostował oczywiste omyłki pisarskie w wyroku z 23 czerwca 2010 r., I SA/Go 455/10, a w pozostałym zakresie odmówił skarżącym K. S. i J. S. sprostowania wyroku z 23 czerwca 2010 r., I SA/Go 455/10, oddalającego skargę skarżących w sprawie ze skargi skarżących na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z 31 marca 2010 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r.
- 2. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez sąd pierwszej instancji stanie faktycznym: skarżący wystąpili o sprostowanie oczywistych omyłek pisarskich zawartych w uzasadnieniu wyroku sądu z 23 czerwca 2010 r. l SA/Go 455/10. Żądane sprostowanie miało polegać na zastąpieniu:
- a) na stronie drugiej w wierszu 5 numeru decyzji zamiast "[...]" numerem decyzji "[...]",
- b) na stronie drugiej w wierszu 8, zamiast "[...]" numerem decyzji "[...]",
- c) na stronie czwartej w wierszu 11 imienia skarżącej, zamiast "J. S." prawidłowym imieniem "K. S.",
- d) na stronie 5 w wierszu 12 słów "nadbudowy domu", słowami "nadbudowy dachu",
- e) na stronie 10 w wierszu 33 słów "nadbudowę budynku mieszkalnego" treścią "nadbudowę dachu na domku jednorodzinnym z poddaszem nieużytkowym i zadaszenie nad istniejącym tarasem".
- 3. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie sąd pierwszej instancji wskazał, iż nie budzi wątpliwości, że wszystkie opisane w art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż w uzasadnieniu wyroku popełniono oczywistą omyłkę pisarską w postaci błędnego podania numeru decyzji oraz omyłkowo wpisano imię skarżącej zamiast "K."- "J.". Popełniony błąd ma charakter oczywistej omyłki pisarskiej, który stosownie do treści art. 156 § 1 p.p.s.a. został sprostowany.
W ocenie sądu pierwszej instancji zakres żądań skarżących dotyczących sprostowania słów "nadbudowy domu", zastępując słowami "nadbudowy dachu" oraz słów "nadbudowę budynku mieszkalnego" zastępując treścią "nadbudowę dachu na domku jednorodzinnym z poddaszem nieużytkowym i zadaszenie nad istniejącym tarasem", nie ma cech oczywistości czy niedokładności. Sformułowania te bowiem odmiennie opisują stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd od oczekiwanego przez skarżących. Zatem wniosek ten w istocie jest polemiczny w stosunku do treści zawartych w uzasadnieniu wyroku. Dlatego też strona może podjąć polemiką z merytorycznym stanowiskiem sądu składając przysługujące jej środki zaskarżenia, ale nie w ramach określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a.
4. W zażaleniu skarżący wskazali na okoliczności będące przedmiotem rozstrzygnięcia przez WSA w wyroku z 23 czerwca 2010 r., I SA/Go 455/10, podnosząc, iż czym innym jest nadbudowa domu, a czym innym jest nadbudowa dachu co potwierdzają wszystkie dokumenty zgromadzone w postępowaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 5. Zażalenie jest niezasadne.
Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być więc niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty czyli niebudzący wątpliwości. Błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (por. postanowienie NSA z 5 maja 2010 r., I OZ 734/10).
Z kolei błąd rachunkowy to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych. Oczywistość omyłki musi natomiast jednoznacznie wynikać z treści orzeczenia w sposób pozwalający na natychmiastowe jej rozpoznanie. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie może bowiem być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie co do istoty sprawy. Sprostowanie wyroku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia, czego w istocie oczekują skarżący. Ustalenie czy w sprawie doszło do remontu i modernizacji budynku mieszkalnego czy nadbudowy budynku było wynikiem przeprowadzonego przez sąd pierwszej procesu ustalania stanu faktycznego, wykładni i stosowania prawa, nie zaś niedokładnością, błędem pisarskim albo rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, która mogłaby być sanowana w procedurze sprostowania orzeczenia (por. postanowienie NSA z 29 lipca 2005 r., FSK 767/04).
Z zażalenia wynika, iż stanowi ono polemikę z sądem pierwszej instancji i zmierza do dokonania nowych ustaleń w sprawie, w której zapadł już wyrok. Wskazać należy, że strona może podjąć polemikę z merytorycznym stanowiskiem sądu pierwszej instancji, składając przysługujące jej środki zaskarżenia, ale nie w ramach określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.