Uzasadnienie
1. Postanowieniem z 27 lipca 2010 r., I SA/Go 457/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odmówił skarżącym K. S. i J. S. sprostowania wyroku z 23 czerwca 2010 r., I SA/Go 457/10, oddalającego skargę skarżących w sprawie ze skargi skarżących na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z 31 marca 2010 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r.
2. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez sąd pierwszej instancji stanie faktycznym: skarżący wystąpili o sprostowanie oczywistych omyłek pisarskich zawartych w uzasadnieniu wyroku sądu z 23 czerwca 2010 r. l SA/Go 457/10. Żądane sprostowanie miało polegać na zastąpieniu w wierszu 31 na stronie czwartej słów "nadbudowy domu" słowami "nadbudowy dachu" oraz zastąpieniem na stronie dziewiątej w wierszu 17 słów "nadbudowę budynku mieszkalnego" treścią "nadbudowę dachu na domku jednorodzinnym z poddaszem nieużytkowym i zadaszenie nad istniejącym tarasem".
3. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie sąd pierwszej instancji wskazał, iż nie budzi wątpliwości, że wszystkie opisane w art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty. W ocenie sądu pierwszej instancji zakres żądanych sprostowań nie ma cechy oczywistości czy niedokładności. Sformułowania te bowiem odmiennie opisują stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd od oczekiwanego przez skarżących. Zatem wniosek ten w istocie jest polemiczny w stosunku do treści zawartych w uzasadnieniu wyroku. Dlatego też strona może podjąć polemiką z merytorycznym stanowiskiem sądu składając przysługujące jej środki zaskarżenia, ale nie w ramach określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a.
4. W zażaleniu skarżący wskazali na okoliczności będące przedmiotem rozstrzygnięcia przez WSA w wyroku z 23 czerwca 2010 r., I SA/Go 457/10, podnosząc, iż czym innym jest nadbudowa domu, a czym innym jest nadbudowa dachu co potwierdzają wszystkie dokumenty zgromadzone w postępowaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 5. Zażalenie jest niezasadne.
Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być więc niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty czyli niebudzący wątpliwości. Błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (por. postanowienie NSA z 5 maja 2010 r., I OZ 734/10).
Z kolei błąd rachunkowy to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych. Oczywistość omyłki musi natomiast jednoznacznie wynikać z treści orzeczenia w sposób pozwalający na natychmiastowe jej rozpoznanie. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie może bowiem być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie co do istoty sprawy. Sprostowanie wyroku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia, czego w istocie oczekują skarżący. Ustalenie czy w sprawie doszło do remontu i modernizacji budynku mieszkalnego czy nadbudowy budynku było wynikiem przeprowadzonego przez sąd pierwszej instancji procesu ustalania stanu faktycznego, wykładni i stosowania prawa, nie zaś niedokładnością, błędem pisarskim albo rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, która mogłaby być sanowana w procedurze sprostowania orzeczenia (por. postanowienie NSA z 29 lipca 2005 r., FSK 767/04).
Z zażalenia wynika, iż stanowi ono polemikę z sądem pierwszej instancji i zmierza do dokonania nowych ustaleń w sprawie, w której zapadł już wyrok. Wskazać należy, że strona może podjąć polemikę z merytorycznym stanowiskiem sądu pierwszej instancji, składając przysługujące jej środki zaskarżenia, ale nie w ramach określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w sentencji postanowienia z 27 lipca 2010 r., I SA/Go 457/10 błędnie wskazał "31 marca 2007 r." jako datę decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze, podczas gdy z akt sprawy wynika, iż prawidłowa data to 31 marca 2010.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oczywistą omyłkę Naczelny Sąd Administracyjny sprostował na podstawie art. 156 § 2 i 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. w sposób wskazany w sentencji postanowienia.