Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 1272/10 Zastępca Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał B. D. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem sporządzonym na skutek zgłoszonego przez skarżącą wniosku w tym zakresie. Jako podstawę prawną zarządzenia powołano art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), a także § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. nr 221, poz. 2192, dalej: rozporządzenie).
W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżąca wskazała, iż została narażona na ponoszenie nieuzasadnionych, potrójnych kosztów sądowych i wpisów stosunkowych (mimo wspólnego rozpoznania odrębnie wyrokowano) w trzech identycznych stanach faktycznych przy identycznej podstawie prawnej.
Skarżącą wniosła o:
- 1) połączenie trzech oddzielnych spraw o sygn. I SA/Gl 1271/10, I SA/Gl 1272/10 i I SA/Gl 1273/10, toczących się przed sądem w celu łącznego rozpoznania i także rozstrzygnięcia, ponieważ mogły być objęte jedną skargą i pozostają ze sobą w związku,
- 2) prowadzenie jednego postępowania dotyczącego zaskarżonych decyzji w tej samej sprawie, pozbawiających skarżąca prawa do preferencyjnego opodatkowania dochodów w trzech kolejnych latach podatkowych: 2006, 2007 i 2008,
- 3) skorygowanie podanych w skargach wartości przedmiotu zaskarżenia z kwoty 47.161 zł do kwoty łącznej 10.899 zł odzwierciedlającej wartość faktycznego przedmiotu sporu, od której powinna być obliczana wysokość wpisu stosunkowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone zarządzenie nie narusza prawa. Skarżąca została prawidłowo wezwana do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem sporządzonym na skutek jej żądania. Zgodnie z powołanym w zaskarżonym zarządzeniu art. 234 § 2 P.p.s.a opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek.
Zastępca Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach prawidłowo określił wysokość opłaty kancelaryjnej. Stosownie do powołanego w zaskarżonym zarządzeniu § 2 rozporządzenia opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł.
Odnosząc się do twierdzenia strony, iż pomimo wszczęcia i prowadzenia jednego postępowania, dotyczącego w zasadzie jednej "sprawy administracyjnej", a obejmującej trzy tożsame sprawy ponosi potrójne koszty sądowe wskazać należy, że skargi wniesione przez skarżącą dotyczą wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2006, 2007 i 2008, objęte są odrębnymi decyzjami administracyjnymi. Zgodnie z art. 111 § 1 P.p.s.a. sąd zarządza połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą. Sprawy, których przedmiotem jest wymiar podatku dochodowego od osób fizycznych za poszczególne lata podatkowe nie mogą być, bez względu na to ilu lat dotyczą, objęte zbiorczo jedną skargą. Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej O.p.), rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, a więc określenie wymiaru tego podatku przez organ następuje odrębnie za każdy rok kalendarzowy.
Każde z takich rozstrzygnięć stanowi władczy, jednostronny przejaw woli organu administracyjnego, rozstrzygający indywidualną sprawę administracyjną, tj. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych ciążącego na danym podmiocie za rok podatkowy. Skoro więc skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć pojedynczego rozstrzygnięcia organu w danej sprawie, wniosek o połączenie wszystkich spraw toczących się przed tym sądem do wspólnego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli sprawy te mogły być objęte jedną skargą, w przypadku kilku decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych i skarg na nie, nie znajduje uzasadnienia w wyżej powołanym przepisie prawa.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.