Uzasadnienie
Zarządzeniem sędziego z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 808/14, wydanym po wniesieniu przez stronę sprzeciwu, pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącej M. S. o przyznanie prawa pomocy.
W uzasadnieniu wyjaśniono, że strona zawarła w skardze żądanie zwolnienia jej od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 8 września 2014 r. skierowano do skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy wraz z wezwaniem do jego wypełnienia i złożenia sądowi w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Korespondencja ta była dwukrotnie awizowana pod adresem wskazanym przez skarżącą i następnie zwrócona jako niepodjęta w terminie, stosownie do art. 73 § 1 – 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.). Zakreślony termin upłynął bezskutecznie. Skarżąca nie złożyła bowiem wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. W konsekwencji przedmiotowy wniosek pozostawiono bez rozpoznania w myśl art. 257 p.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie M. S. wniosła o jego uchylenie i umożliwienie jej ponownego złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Strona powołując się na swoją trudną sytuację materialną wywodziła, iż w związku z wniesieniem przez nią skutecznego sprzeciwu powinna zostać ponownie wezwana do złożenia stosownego formularza.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W związku z wniesieniem przez skarżącą wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i wyznaczenie pełnomocnika z urzędu w treści skargi, przewodniczący prawidłowo wezwał stronę do usunięcia braków formalnych danego wniosku, przesyłając skarżącej odpowiedni urzędowy formularz PPF, o jakim mowa w art. 252 § 2 p.p.s.a. (zob. k. 1 i 12-13 akt sądowych). Nie ulega wątpliwości, że w wyznaczonym terminie strona nie przedłożyła wniosku w przewidzianej prawem formie, tj. nie nadesłała wypełnionego formularza, co obligowało sędziego do pozostawienia zawartego w skardze wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, stosownie do cytowanego na wstępie art. 257 p.p.s.a.
W kontekście twierdzeń zawartych w zażaleniu wyjaśnienia wymaga, że skuteczne wniesienie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 808/14 pozostawiającego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, spowodowało jedynie utratę mocy przez zaskarżone zarządzenie (art. 260 p.p.s.a.) i nie zobowiązywało przewodniczącego do ponownego przesłania na adres skarżącej wymaganego formularza urzędowego PPF. Jednocześnie jednak podkreślić należy, że pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania nie pozbawiało strony możliwości ponowienia swojego żądania, co zresztą skarżąca uczyniła składając kolejny wniosek na formularzu PPF (zob. k. 32 akt sądowych).
Wobec braku naruszeń przepisów prawa Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł podstaw do uchylenia zaskarżonego zarządzenia i oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a.