Uzasadnienie
1. Zarządzeniem z dnia 2 maja 2012 r., I SA/Gl 510/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wezwał J. R. stosownie do treści § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) zwane dalej: rozporządzeniem - do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 16 lutego 2012 r. w kwocie 200 zł.
2. W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący zaskarżył je w całości, zarzucając bezpodstawne i niezasadne wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego. Zdaniem skarżącego zaskarżone zarządzenie było oczywiście niezasadne i wynikało z dowolnej wykładni prawa bądź dowolnego stosowania przepisów prawa oraz naruszało "art. 239 lit. d" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej: p.p.s.a. – poprzez żądanie kwoty 200 zł, od której jest ustawowo zwolniony. W ocenie skarżącego sprawa toczy się w przedmiocie stosunku służbowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jako niezasadne podlega oddaleniu.
3. Skierowane przez sąd pierwszej instancji do skarżącego wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi należy uznać za prawidłowe. Zgodnie bowiem treścią art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Stosownie zaś do treści art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stały lub stosunkowy. Nie ulega zaś wątpliwości, że pismem, o którym mowa w art. 230 § 1 p.p.s.a., jest skarga na postanowienie organu podatkowego.
Należy zatem zauważyć, że sąd pierwszej instancji prawidłowo wezwał skarżącego na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia do uiszczenia wpisu od skargi. Zgodnie bowiem z tym przepisem wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł.
Skoro zatem zaskarżona została decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 16 lutego 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby skarbowej w K. z dnia 15 grudnia 2011 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. z dnia 7 lipca 2011 r., to ustalenie przez sąd wpisu w kwocie 200 zł należy uznać za zgodne z prawem. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem decyzja wydana w trybie stwierdzenia nieważności postępowania administracyjnego.
4. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia "art. 239 lit. d" p.p.s.a. należy wskazać, że autorowi zażalenia chodziło zapewne o art. 239 ust. 1 lit. d) p.p.s.a., zgodnie z którym nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych. Zauważyć zatem należy, że użyte w tym przepisie określenie "sprawa ze stosunku pracy i stosunków służbowych" oznacza, że chodzi o sprawę, której przedmiot wyznacza określony stosunek prawny, którego źródłem są przepisy prawa regulujące treść oraz strony tego stosunku prawnego. Skoro sprawa ze stosunku prawnego oznacza sprawę, której przedmiot wyznacza stosunek prawny, to sprawą ze stosunku pracy lub stosunku służbowego, o której mowa w art. 239 pkt 1 lit. d) p.p.s.a., jest sprawa, której przedmiot ma swoją podstawę w stosunku pracy lub stosunku służbowym. Wskazany przepis zatem dotyczy takich spraw, w których przedmiotem zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji publicznej jest określone rozstrzygnięcie, które wynika ze stosunku pracy lub stosunku służbowego skarżącego albo którego podstawą jest stosunek pracy lub stosunek służbowy skarżącego. Tak więc ustawowe zwolnienie od kosztów sądowych na podstawie tego przepisu dotyczy skarżącego, który wnosi skargę w sprawie, której przedmiotem jest stosunek pracy lub stosunek służbowy skarżącego.
Stanowisko takie zawarte zostało w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2006 r. sygn. akt I OPS 7/05 (ONSAiWSA 2007/1/2), podjętej w związku z zagadnieniem prawnym powstałym na tle stosowania art. 239 pkt 1 lit. d p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie w całości je podziela.
Przenosząc zatem treść powyższej uchwały na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przedmiotem rozpoznania przez sąd pierwszej instancji będzie kontrola decyzji w zakresie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, a więc z nie dotycząca sprawy ze stosunku pracy i stosunków służbowych. Dlatego też postawiony przez stronę zarzut naruszenia art. 239 ust. 1 lit. d) p.p.s.a. nie może został uznany za uzasadniony.
- 5. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.