Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2763/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K. (dalej jako: "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 lipca 2015 r. w przedmiocie odpowiedzialność osób trzecich za zaległości podatkowe spółki.
Sąd I instancji wskazał, że skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi i wniosku skarżąca powołała się na szereg uchybień proceduralnych organu administracji w sposobie przeprowadzania dowodów i w sposobie stosowania art. 116 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926, ze zm., dalej jako: "O.p.").
Nadto, w uzasadnieniu składanych przez stronę wniosków o prawo pomocy, powołała się na to, że jej sytuacja majątkowa nie pozwala na uiszczenie opłaty sądowej. W szczególności wskazała, że uzyskiwane dochody przeznaczane są na spłatę zobowiązań (kredyt hipoteczny) oraz na koszty utrzymania mieszkania i rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając wniosek skarżącej podniósł, że nie przedstawiła ona żadnych konkretnych i weryfikowalnych argumentów odnoszących się do wpływu wykonania decyzji na jej sytuację, dlatego Sąd był zobowiązany stwierdzić, iż nie zostało wykazane wystąpienie w przedmiotowej sprawie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Na powyższe postanowienie skarżąca, działająca za pośrednictwem radcy prawnego T. M., wniosła zażalenie, w którym zaskarżyła w całości powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając postawiony zarzut skarżąca wskazała, że nie sposób podzielić stanowiska Sądu I instancji, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności mogących skutkować uwzględnieniem wniosku. Skarżąca podniosła, że na poparcie twierdzeń w zakresie jej ciężkiej sytuacji majątkowej przedłożyła szereg dokumentów, które znajdują się w aktach sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo wskazał, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą, że w związku z wykonaniem tego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie wykazała okoliczności, które mogłyby uzasadniać korzystne dla niej rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że to w interesie strony skarżącej leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń.
Również w jej interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tej wiedzy. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza wyłącznie stwierdzenia jej istnienia, ale powinno być uprawdopodobnione poprzez wykazanie za pomocą stosownych dokumentów i dowodów. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów wskazujących na wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Nie jest rolą sądu poszukiwanie takich dowodów. Powinny być one przedstawione wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji i sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą (postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 - treść postanowienia dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko, zgodnie z którym wniosek o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (postanowienie NSA z 2 października 2015 r., sygn. akt II OZ 910/15 - treść postanowienia dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Bez wskazania konkretnych danych obrazujących aktualną na dzień złożenia wniosku sytuację skarżącej nie jest bowiem możliwe dokonanie przez Sąd oceny, czy zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (zob. postanowienia NSA: z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11, z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11, z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 czy z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07 - treść orzeczeń dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji zasadnie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił.