Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt I SA/Go 334/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odmówił M. K. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na postanowienie Burmistrza S. z dnia 21 kwietnia 2009 roku odmawiające zgody na umorzenie zaległości podatkowej z tytułu podatku od spadków i darowizn. W motywach orzeczenia sąd wyjaśnił, że przedmiotowe postanowienie wraz z uzasadnieniem i pouczeniem zostało doręczone skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego - za pośrednictwem matki - w dniu 29 kwietnia 2009 roku. Termin do wniesienia skargi minął skarżącemu w dniu 29 maja 2009 roku. W dniu 2 czerwca 2009 roku do sądu wpłynęła skarga podatnika wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu zgłoszonego wniosku skarżący wskazał, iż postanowienie Burmistrza S. otrzymał od matki dopiero w dniu 1 czerwca 2009 roku na sutek jej zapomnienia.
Zarządzeniem z dnia 3 września 2009 roku skarżący został wezwany do przedłożenia pisemnego oświadczenia matki na okoliczność kiedy przekazała sporne postanowienie synowi wraz z podaniem powodów, dla których nie uczyniła tego niezwłocznie. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wniósł o przesłanie mu kserokopii pisma, w związku z którym otrzymał wezwanie wskazując, iż jednocześnie przed WSA toczy kilka spraw sądowych i nie rozumie skierowanego do niego wezwania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał, że wniosek strony nie jest zasadny bowiem okoliczności w nim wskazane nie uprawdopodabniają jej twierdzenia o braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi. Sąd podkreślił, iż skarżący nie przedstawił oświadczenia matki potwierdzającego argumentację wniosku o przywrócenie terminu tłumacząc to faktem niezrozumienia skierowanego do niego wezwania oraz wielością toczonych równolegle spraw sądowych. W skierowanym do skarżącego wezwaniu z dnia 4 września 2009 roku wyraźnie zaznaczono, iż sprawa dotyczy "skargi M. K. na postanowienie Burmistrza S. z dnia 21 kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zgody na umorzenie zaległości podatkowej z tytułu podatku od spadku i darowizn", wskazano w nim także sygnaturę akt sprawy oraz sprecyzowano czyje i jakiej treści oświadczenie skarżący winien przedłożyć. Mimo twierdzeń wnioskodawcy, poza postępowaniem w niniejszej sprawie, w chwili odbioru przez skarżącego przedmiotowego wezwania, przed WSA w Gorzowie Wielkopolskim toczyło się tylko to jedno postępowanie, w którym stroną był M. K. Brak oświadczenia matki nie pozwolił sądowi na przyjęcie, iż skarżący istotnie otrzymał od niej postanowienie Burmistrza S. w dniu 1 czerwca 2009 r. W tych okolicznościach brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego bowiem powołana w nim okoliczność nieterminowego przekazania skarżonego postanowienia nie została przez wnioskodawcę w żaden sposób uprawdopodobniona i wynika jedynie z jego twierdzeń zawartych w uzasadnieniu wniosku.
W dniu 29 października 2009 roku podatnik wniósł zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia lub zmiany i orzeczenia o przywróceniu terminu do wniesienia skargi. Podniósł, że nie przedłożył oświadczenia matki ponieważ sąd bliżej nie sprecyzował jakiej treści oświadczenia żąda. Ponadto wskazał, że przed WSA w Gorzowie Wielkopolskim z jego udziałem toczyło się równocześnie kilka postępowań i trudno było mu ustalić, której sprawy dotyczyć miało oświadczenie matki. Sądowi I instancji zarzucił także nieuzasadnione treścią przepisu przyjęcie, iż skarżący powinien udowodnić, a nie uprawdopodobnić okoliczności, na które wskazuje we wniosku o przywrócenie terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Powyższe wynika z faktu, że strona nie wykazała okoliczności powołanych we wniosku o przywrócenie terminu.
Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z powyższego wynika, że jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W judykaturze już od dawna przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy także z uwzględnieniem uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Wnioskodawca, domagając się przywrócenia uchybionego terminu, zobowiązany jest do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających jego żądanie. Uprawdopodobnienie we wniosku okoliczności uzasadniających przywrócenie uchybionego terminu nie zwalnia jednak strony od powinności udowodnienia istnienia takich okoliczności w toku dalszych czynności procesowych. Okoliczności powołane przez stronę mogą bowiem stanowić podstawę uwzględnienia zgłoszonego żądania jedynie wówczas, gdy ich ocena wskazuje, że strona bez własnej winy nie dokonała czynności w terminie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2005r, sygn. akt I PK 27/05, LEX 1817960 postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt I OZ 92/10 publ. www.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie istotne jest, czy rzeczywiście skarżący bez swojej winy uchybił terminowi do wniesienia skargi. Niewątpliwie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia Burmistrza S. wynika, że listonosz w dniu 29 kwietnia 2009 r. doręczył przesyłkę dorosłemu domownikowi - matce skarżącego G. K. W aktach sprawy brak natomiast jakichkolwiek dowodów potwierdzających okoliczność podniesioną przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu tj. fakt przekazania mu przez matkę owej korespondencji dopiero w dniu 1 czerwca 2009 roku. Stąd za prawidłową uznać należy ocenę sądu I instancji, że skarżący nie wykazał okoliczności potwierdzających brak jego winy w dochowaniu terminu do wniesienia skargi. W rozpoznawanym obecnie zażaleniu skarżący także nie podważył skutecznie prawidłowości powyższej oceny. Za takowe nie można bowiem uznać podnoszonych przez skarżącego okoliczności wskazujących na rzekomą niejasność skierowanego do niego zarządzenia sądu.
Wbrew twierdzeniom podniesionym w zażaleniu zarządzenie z dnia 4 września 2009 roku wzywające skarżącego do przedstawienia oświadczenia matki na okoliczność terminu przekazania korespondencji synowi oraz powodów zwłoki w jej oddaniu, jednoznacznie wskazywało jakiej sprawy dotyczy z podaniem sygnatury akt sądowych, wskazaniem daty i numeru skarżonego postanowienia Burmistrza S. oraz przedmiotu rozstrzygnięcia, zaś przedmiotowe postępowanie było jedynym toczącym się wówczas z udziałem skarżącego przed WSA w Gorzowie Wielkopolskim.
Konkludując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanym zażaleniu skarżący w żaden sposób nie wykazał braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Tym samym zaskarżone postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim należy uznać za słuszne i zgodne z prawem.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.