Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2010 r., I SA/Lu 447/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił wniosek D. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 15 marca 2010 r. w przedmiocie określenia wartości niezaewidencjonowanego przychodu za 2007 r. oraz ryczałtu od tego przychodu.
2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że D. J. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 15 marca 2010 r. wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swój wniosek wyjaśnił, iż organ wszczął postępowanie egzekucyjne, co może narazić go na niepowetowaną szkodę, a decyzja jest rażąco wadliwa.
3. Uzasadniając wydane postanowienie sąd pierwszej instancji, powołując się na treść art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwana dalej: p.p.s.a.- wskazał, że argumentacja zawarta we wniosku jest niewystarczająca by można było go uwzględnić i stwierdzić zaistnienie przesłanek z art. 61 p.p.s.a. Strona nie wskazała na czym konkretnie polegałoby wyrządzenie szkody i to szkody znacznych rozmiarów.
Twierdzenia strony są niczym niepoparte i nie można w nich doszukać się jakichkolwiek faktów uprawdopodobniających wystąpienie przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu. Sąd wskazał, że samo przeświadczenie strony o rażącej wadliwości decyzji i słuszności zarzutów skargi nie mieści się w katalogu przesłanek mogących doprowadzić do wstrzymania wykonania decyzji.
4. Na powyższe postanowienie podatnik wniósł zażalenie, w którym zarzucił błędną wykładnię art. 61 § 3 p.p.s.a., polegającą na wadliwym przyjęciu, że w sprawie nie zaistniały przesłanki statuowane przedmiotową norma i wniósł o zmianę w całości i uwzględnienie wniosku o wstrzymanie. W uzasadnieniu wskazał, że natychmiastowa wpłata jednorazowej kwoty w wysokości wynikającej z decyzji w sposób oczywisty będzie niemożliwa do wykonania ze względu na jego sytuację majątkową, a z całą pewnością wywołałoby niekorzystne skutki dla niego i rodziny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuj:
- 5. Zażalenie z braku uzasadnionych podstaw, podlega oddaleniu.
Na wstępie wskazać należy, że art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przepisie tym ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, ogranicza jednakże możliwość udzielenia ochrony tymczasowej od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek w tym przepisie zawartych. Obowiązkiem strony jest więc wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007r., II FZ 338-339/07, niepubl.). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. post. NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06, niepubl.)
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie naruszył art. 61 § 3 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom autora zażalenia, w złożonym wniosku podatnik, nieuprawdopodobnił, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie złożonego w sprawie wniosku sprowadzało się do ogólnikowych twierdzeń o negatywnych skutkach wykonania decyzji. Brak wskazania na konkretne okoliczności, oparte odpowiednimi dowodami, jest o tyle istotny w tym przypadku, bowiem zgodnie z utrwalonym poglądem, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2009, s. 206). Skoro zatem rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełniał, to słusznie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do argumentacji zażalenia należy zauważyć, że twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 18 marca 2010 r., II FSK 502/09, LEX nr 569795, z dnia 28 lipca 2009 r., I FZ 237/09, LEX nr 552215).
Skoro sąd jest związany w ocenie wniosku przesłankami zawartymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., to w interesie strony pozostaje uzasadnienie wniosku przez wykazanie możliwości zajścia tych przesłanek i uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na taką możliwość. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w omawianym przepisie, a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie, jak trafnie wskazał sąd pierwszej instancji, uniemożliwił pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.