Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 726/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił, na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), skargę kasacyjną P. P. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że od złożonej skargi kasacyjnej należny był wpis stały wynoszący połowę wpisu od skargi, czyli 250 zł. Wpis nie został uiszczony. W związku ze sporządzeniem skargi kasacyjnej przez radcę prawnego, skargę należało odrzucić się bez wezwania do uiszczenia wpisu.
W zażaleniu pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zdaniem strony skarżącej, wpis należny od skargi kasacyjnej nie jest opłatą stałą. Podkreślono również, że podatnik zwrócił się o sporządzenie i podpisanie skargi kasacyjnej przez radcę prawnego. Jednak skargę kasacyjną wniósł osobiście, a zatem powinien zostać wezwany do uiszczenia wpisu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać trzeba i należy, że do obowiązku sądu rozstrzygającego daną sprawę należy właściwe, tj. zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, określenie i pobranie wpisów sądowych. Przy ustalaniu wysokości wpisu sąd w pierwszej kolejności musi rozstrzygnąć czy należny jest wpis stały czy stosunkowy. W przypadku wpisu stosunkowego sąd następnie oblicza jego wysokość uzależnioną od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem, a wysokość wpisu stałego jest wprost określona w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Wysokość wpisów sądowych w sprawach rozpatrywanych przed sądami administracyjnymi została uregulowana cyt. rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 tego rozporządzenia wpis stały w sprawach nieobjętych wpisem stosunkowym z zakresu zobowiązań podatkowych wynosi 500 zł. Przedmiotem skargi, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie była decyzja Dyrektora Izby skarbowej w S. z dnia 7 października 2009 r. w przedmiocie zabezpieczenia przyszłego zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2004 r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodu. Niewątpliwie zatem skarga ta należy do kategorii spraw "z zakresu zobowiązań podatkowych" i należny jest od niej opłata stała w kwocie 500 zł, w myśl § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia.
Z kolei na etapie postępowania kasacyjnego należało uiścić połowę wpisu od skargi czyli 250 zł zgodnie z unormowaniem § 3 cyt. rozporządzenia. Brak zatem podstaw do uwzględnienia argumentów pełnomocnika skarżącego o stosunkowym charakterze tejże opłaty.
Zgodnie natomiast z art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Bezsporne jest, że w niniejszej sprawie skarga kasacyjna podlegała wpisowi stałemu w kwocie 250 zł stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 w związku z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Skarga kasacyjna nie została w należyty sposób opłacona, ponieważ nie dokonano uiszczenia opłaty sądowej zgodnie z dyspozycją art. 219 p.p.s.a. Opłatę od skargi kasacyjnej należało bowiem uiścić przy wniesieniu do Sądu pisma podlegającego opłacie, stosownie do treści art. 219 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem opłatę uiszcza się gotówką lub na rachunek bankowy właściwego sądu.
Nie można także uwzględnić wywodów pełnomocnika, że należało wezwać skarżącego do uiszczenia stosownej opłaty, skoro osobiście wniósł skargę kasacyjną. Pełnomocnictwo z dnia 1 września 2009 r. (k- 118 akt Sądu I instancji) upoważnia radcę prawnego - J. Z. do reprezentowania i występowania przed NSA w tej sprawie. W związku z tym należałoby przyjąć, że pełnomocnik skarżącego był również zobowiązany do wniesienia prawidłowej opłaty od skargi kasacyjnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji słusznie odrzucił skargę kasacyjną strony jako nieopłaconą wbrew dyspozycji art.221 p.p.s.a.
Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji.