Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt III SO/Wa 3/16 odmówił K.G. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych sprawy ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 7 kwietnia 2016 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2016 r.
W uzasadnieniu wskazano, że skarżący kwestionuje każdą decyzje o zobowiązaniu podatkowym, którą otrzymuje i posługuje się jednakową argumentacją, która już kilkadziesiąt razy została poddana ocenie przez WSA w Warszawie. Decyzje te, zostały poddane kontroli przez Sądy obu instancji, także przy udziale profesjonalnej pomocy prawnej. Z tego względu na podstawie art. 247 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi.
Pismem z dnia 1 lipca 2016r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jako niezasadne należało oddalić
Pełna tożsamość argumentacji skarżącego, prezentowanej w kolejnych skargach prawomocnie rozpoznanych przez WSA w Warszawie uzasadnia stwierdzenie, że Sąd pierwszej instancji zasadnie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność jego skargi.
W myśl art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. Sytuacja taka zachodzi w rozpoznawanej sprawie, bowiem skarga skarżącego całkowicie powiela argumentację prawną ocenioną jako chybiona w ww. sprawach sądowoadministracyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie skarżącego oddalił – działając na podstawie art. 184 in fine w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. – jak stwierdzono w sentencji