Uzasadnienie
1. Postanowieniem z 16 czerwca 2009 r., I SA/Po 1547/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił J. Z. wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 6 października 2008 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego.
2. W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z 6 października 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego P. odmawiające J. Z. umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] oraz [...].
W skardze podatnik, powołując się na art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zawarł wniosek o zawieszenie trwającej egzekucji.
3. Sąd pierwszej instancji powołując się na art. 61 § 1 i § 3 p.p.s.a. wskazał, że przedmiotem skargi w sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego P. w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zaskarżone postanowienie należy w ocenie sądu zaliczyć do aktu prawnego, którego nie można wykonać, gdyż nie nakłada ono na skarżącego żadnych obowiązków o charakterze prawnomaterialnym. Niemożliwe jest w związku z tym zaistnienie przesłanek warunkujących udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Tym samym wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony. Jednocześnie sąd zauważył, że nie ma kompetencji do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Przysługuje ona bowiem wyłącznie organowi egzekucyjnemu.
4. W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący wskazał na swoją trudną sytuację finansową powołując się przy tym na wstrzymanie linii kredytowych przez banki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 5. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z treści art. 61 § 3 ab initio p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając zatem na uwadze treść powyższego przepisu, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo sąd pierwszej instancji podniósł w zaskarżonym postanowieniu, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne..., s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, t. 1). Wstrzymanie wykonania dotyczy bowiem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.
W związku z powyższym zasadnie sąd pierwszej instancji przyjął, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie należy zaliczyć do aktu prawnego, którego nie można wykonać, gdyż nie nakłada ono na skarżącego żadnych obowiązków o charakterze prawnomaterialnym. Za takie bowiem należy uznać postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 6 października 2008 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego. Tym samym niemożliwe było zaistnienie przesłanek warunkujących udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Bez wpływ zatem na wynik sprawy w tym zakresie pozostają powoływane w zażaleniu okoliczności związane z trudnościami w prowadzeniu działalności gospodarczej jak i trudną sytuacją finansową skarżącego.
Ponadto rację ma sąd pierwszej instancji wskazując, że nie mógł być uwzględniony wniosek strony o zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Należy bowiem zauważyć, że przepisy regulujące zwieszenie postępowania (art. 123 – 131 p.p.s.a.) nie dają sądowi administracyjnemu uprawnień do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W tym zakresie właściwym jest bowiem odpowiedni organ egzekucyjny (por. art. 34 § 3, art. 56, art. 110p § 3, art. 114d ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz. U. 2005, Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.).
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.