Uzasadnienie
Postanowieniem z 17 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 791/18 odrzucił skargę W. Z. (dalej: "skarżący") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 31 lipca 2018 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Z uzasadnienia Sądu pierwszej instancji wynika, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, doręczonym w dniu 2 października 2018 r., skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi, ewentualnie nadesłanie jej odpisu opatrzonego oryginalnym podpisem, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W związku z nieuzupełnieniem braku formalnego w wyznaczonym terminie (skarżący ponownie nadesłał kserokopię skargi), WSA odrzucił skargę. Sąd wskazał, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, zawierające prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do niego, zostało doręczone skarżącemu 2 października 2018 r. W konsekwencji termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie 9 października 2018 r.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, wnosząc o uchylenie w całości postanowienia WSA z dnia 17 października 2018 r. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że zaprzecza jakoby odpisy skargi złożone do WSA były jej kserokopiami i zaświadcza, że złożone na nich podpisy są jego podpisami własnoręcznymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych ma miejsce wówczas, gdy nie usunięto w wyznaczonym terminie tych braków, mimo prawidłowego wezwania do ich usunięcia, o czym stanowi art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). W świetle zaś art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna przede wszystkim czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy szczególne, wymienione w pkt 1 - 4 powołanego przepisu. Podstawowe minimum treści pisma składanego w postępowaniu sądowym określa natomiast art. 46 § 1 pkt 1 - 5 p.p.s.a, zaliczając do tego katalogu m. in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (pkt 4). W doktrynie i orzecznictwie w sposób zgodny podkreśla się przy tym, że co do zasady podpis musi być własnoręczny, a odtworzony mechanicznie na piśmie wzór podpisu nie czyni zadość wymogowi przewidzianemu w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Wnoszący pismo ma gwarancję ochrony swojego interesu prawnego, gdyż brak każdego z wymaganych składników treści pisma podlega uzupełnieniu w trybie i na zasadach uregulowanych w art. 49 p.p.s.a. Jeżeli bowiem pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Pismo poprawione lub uzupełnione w terminie wywołuje skutki od dnia jego wniesienia, stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga, której braki formalne nie zostały uzupełnione, podlega odrzuceniu przez sąd.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że skarżący nadesłał kserokopię skargi z mechanicznie odtworzonym podpisem. Zatem skarga nie zawierała własnoręcznego podpisu osoby ją wnoszącej, tym samym w świetle art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. - nie zawierała jednego z elementów istotnych skargi. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wezwał stronę do usunięcia skargi poprzez podpisanie, wyznaczając stronie termin na dokonanie tej czynności oraz pouczając o skutkach niewykonania wezwania. Co istotne przy tym, skarżący w odpowiedzi na wezwanie WSA ponownie nadesłał kserokopię skargi opatrzoną mechanicznie odtworzonym podpisem.
Należy zauważyć, że gołosłowne twierdzenia skarżącego zawarte w zażaleniu, że w skardze widnieje jego własnoręczny podpis, nie może zostać uznane za przekonywujące w sytuacji, gdy w skardze wniesionej za pośrednictwem organu oraz w nadesłanym do Sądu pierwszej instancji odpisie, znajdują się dokładnie takie same mechanicznie odtworzone podpisy.
Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że nadesłanie skargi wraz z podpisem skarżącego, który był podpisem odtworzonym mechanicznie nie spełniał wymogu określonego w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., co w konsekwencji doprowadziło do nieuzupełnienia braku formalnego wniesionej skargi zgodnie z wezwaniem. W takim stanie sprawy prawidłowo Sąd pierwszej instancji zobligowany był do odrzucenia skargi strony w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z przedstawionych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia