Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 2138/09, mocą którego odmówiono sprostowania wyroku tego Sądu z 14 kwietnia 2010 r. uchylającego zaskarżoną decyzję SKO w przedmiocie podatku od nieruchomości.
We wniosku o sprostowanie strona wskazała, że w wyroku pominięto, iż do zadań gminy należy utrzymanie w należytym stanie tabliczek z nazwami ulic i placów na obszarze gminy, ustalenie numerów porządkowych nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania, prowadzenie i aktualizowanie ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazawszy na art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. - stwierdził, że sprostowaniu podlegają omyłki charakteryzujące się oczywistością, tj. bezsporne i łatwo rozpoznawalne. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie brak w uzasadnieniu wyroku takich omyłek, które mógłby sprostować w oparciu o art. 156 P.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie strona nie odniosła się do jego treści, a jedynie do meritum sprawy głównej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest bezzasadne.
Jak prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, uzasadnienie wyroku z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 2138/09, nie zawiera mankamentów, które mogłyby zostać sprostowane w trybie art. 156 P.p.s.a. Nie zawiera błędów pisarskich, rachunkowych czy innych oczywistych omyłek. Należy nadmienić, że strona w zażaleniu nie wskazała, na czym jej zdaniem polega wadliwość zaskarżonego postanowienia. To powoduje, że zażalenie podlega oddaleniu w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.