Uzasadnienie
Pismem z dnia 31 października 2016 r. K.K., T.K. i R.S. wnieśli skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z 3 października 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody S. z dnia 12 sierpnia 2016 r. odmawiającą umorzenia w całości i w części kwoty 45.000 złotych, stanowiącej część opłaty legalizacyjnej.
Skarżący w skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.K., T.K. i R.S. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 3 października 2016 r. w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej. W uzasadnieniu wskazano, że objęta rozpoznawanym wnioskiem decyzja ze nie podlega wykonaniu, gdyż nie nakłada na stronę żadnego obowiązku, jak również nie przyznaje jej żadnego uprawnienia, jest ona rozstrzygnięciem stricte procesowym.
W zażaleniu z dnia 10 marca 2017 r. K.K. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega oddaleniu.
Wniesienie skargi do sądu z uwagi na art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może, ale nie musi, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. W świetle tego przepisu przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W piśmiennictwie oraz orzecznictwie wskazuje się, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (vide Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1). Innymi słowy, problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide postanowienie NSA z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Rację ma Sąd pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie akt administracyjny, który będzie podlegał ocenie sądu administracyjnego pod kątem legalności, nie nakłada na Stronę żadnych nowych praw i obowiązków, zatem nie nadaje się do wykonania. Objęta rozpoznawanym wnioskiem decyzja ze swej istoty nie podlega wykonaniu, ponieważ nakłada na stronę żadnego obowiązku, jak również nie przyznaje jej żadnego uprawnienia, jest ona rozstrzygnięciem procesowym.
Wobec powyższej konstatacji należy wskazać, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju i Finansów nie wymagała uprzedniego badania, czy w sprawie tej zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji