Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 17 marca 2016 r., I SA/Łd 259/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wezwał S. J. (zwanego dalej skarżącym) do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 1 marca 2016 r. W wezwaniu wskazano podstawę prawną, kwotę wpisu, numer rachunku, termin do dokonania wpłaty i rygor (karta nr 2).
W odpowiedzi skarżący wniósł pismo sporządzone odręcznie, w którym domagał się "kasacji zarządzenia z dnia 17 marca 2016 r." i rozpatrzenia sprawy "z urzędu bez żadnych opłat, z powodów formalnych" (karta nr 35). Pismo potraktowano jako zażalenie (karta nr 36).
Postanowieniem z dnia 8 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne (karta nr 39).
Skarżący wniósł pismo, w którym podniósł, że postanowienie z dnia 8 lipca 2016 r. jest "nieuprawnione z mocy prawa". Podkreślił, że "nie składał żadnego wniosku o pomoc". Wskazał także, że wnosi o "kasację postanowienia z dnia 8 lipca 2016 r., którym sąd odrzucił jego zażalenie" (karta nr 46). Powyższe pismo potraktowano jako żalenie (karta nr 47).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
Należy wyjaśnić, że skoro skarżący domagał się rozpoznania sprawy "bez opłat" to sąd był uprawniony do potraktowania takiego pisma jako wniosku o zwolnienie z opłat, czyli wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tylko po przyznaniu stronie prawa pomocy sąd może rozpoznać sprawę "bez opłat". Wynika to z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
Zatem skarżący nie złożył bezpośrednio takiego "wniosku o pomoc" (jak to określił), ale tak potraktowano jego pismo – ze względu na treść.
Prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na skutek rozpoznania sprzeciwu nie przysługują ani zażalenie, ani inny środek zaskarżenia bowiem przepisy tak nie stanowią. Sąd prawidłowo odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne.
Wskazał, że zarzuty skarżącego dotyczą w istocie przyznania prawa pomocy. Tymczasem kwestie te zostały już rozstrzygnięte. Pismo skarżącego, które wpłynęło do sądu w dniu 31 marca 2016 r. potraktowano jako wniosek o przyznanie prawa pomocy (karta nr 9). Skarżący bowiem domagał się rozpatrzenia sprawy bez wnoszenia opłat. Skarżący został wezwany do wniesienia wniosku na urzędowym formularzu (karty nr 10 i 11). Z powodu niewniesienia wniosku na formularzu – referendarz sądowy zarządzeniem pozostawił wniosek bez rozpoznania w dniu 29 kwietna 2016 r. (karta nr 14).
Skarżący wniósł pismo, które potraktowano jako sprzeciw (karta nr 22). Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2016 r., I SA/Łd 259/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.
W związku z nieprzyznaniem prawa pomocy ponownie wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu (karty nr 30 i 31).
W odpowiedzi skarżący wniósł pismo, które potraktowano jako zażalenie (karta nr 36). Skarżonym postanowieniem z dnia 8 lipca 2016 r. odrzucono powyższe zażalenie jako niedopuszczalne. Skarżący został pouczony o niedopuszczalności pisma. Wraz z postanowieniem z dnia 7 czerwca 2016 r., które utrzymało w mocy zaskarżone zarządzenie wysłano do skarżącego pouczenie o braku środków zaskarżenia (karta nr 27). Skoro brak jest środków zaskarżenia – zażalenie jest niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.