Uzasadnienie
1. Zaskarżonym zarządzeniem z 27 października 2014 r., sygn. akt I SAB/Lu 10/12 Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w oparciu o art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wezwał M. S. o uiszczenie wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie WSA z 9 października 2014 r. o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w zakresie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r.
Podstawą ustalenia wpisu w wysokości 100 zł był § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.).
- 2. W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący wskazał, że wymagania Sądu są dla niego niezrozumiałe i prosi o ich wyjaśnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 3. Zażalenie nie jest zasadne, bowiem wezwanie skarżącego o uiszczenie wpisu było prawidłowe.
W tym względzie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Do kosztów postępowania zalicza się m.in. koszty sądowe, w tym opłaty sądowe (vide art. 211 p.p.s.a.) W świetle art. 212 § 1 p.p.s.a. opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna. Zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (vide art. 220 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a.).
Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych - 100 zł. Wezwanie było zatem prawidłowe, zawierało również rygor jego niewykonania w wyznaczonym terminie.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 198 i art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.